258 



een phosphoriek licht Ic verbreiden, hetgeen van eenc, aan weerszijde van 

 het borststuk gelegene, kale geele plek, uitstraalt. Men heeft verscheidene 

 soorten van deze lichtgevende Araerikaansche Kevers onderscheiden, te weten : 

 El. {Pyrophörus) noctilücus van S'. Domingo, en andere West-Indische 

 eilanden; El. {Pyr.) phosphorèus van Suriname; El. {Pyr.) luminösus van 

 Brazilië. Het zijn nachtdieren, welke zich over dag schuil houden. Wanneer 

 men hun lijf opent, verspreiden alle inwendige deelen licht, hetgeen echter 

 van buiten slechts door de beide borstplekken uitstraalt. Dit licht heeft eene 

 smaragd-groene kleur, en is zoo sterk, dat men in hot donker, wanneer men 

 de tor langs de regels van een boek laat voortbewegen , lezen kan. Daar regen 

 noch wind invloed op dit licht hebben , zoo gebruikt men deze dieren , in 

 sommige streken, b.v. op S'. Domingo, ten getale van vier tot vijf naast 

 elkander op de hoofdbedekking of aan de schoenen bevestigd, als lantaarns. 

 Levende voorwerpen worden somtijds, door schepen, veelal in Brazilië-hout, 

 naar Europa gebragt, b.v. reeds in 1766 naar Parys, en in 1854 ook bij ons. 

 Het masker van deze torren, welke de Spanjaarden cucujo noemen, rigt 

 niet zelden groote verwoestingen in het suikerriet aan. 



Aan de Springkevers sluiten zich de prachlkevers {Buprestis) aan , wier 

 borstbeen eveneens naar voren verlengd, maar van achteren slechts in eene 

 stompe punt uitloopt, en die, op den rug liggend, niet opspringen kunnen. 

 Hun kop is klein ; de leden der sprieten hebben nagenoeg allen kleine zaag- 

 tanden ; de bovenkaken rijn kort; het halsschild is van achteren brecder dan 

 van voren ; het ligchaam is langwerpig, maar krachtig. Do maskers zijn lang- 

 werpig en plat; de eerste halsring is veel breeder dan alle overige ringen ; zij 

 hebben geene pooten, en leven in de schors of het hout van boomen. De 

 raeesten der talrijke soorten van dit groot geslacht zijn niet prachtige metaal- 

 kleuren versierd, wier weerschijn veroorzaakt wordt door talrijke mikros- 

 kopische onregelmatigheden der algemeene bckleeding, zoo als grocfjes, 

 verhevenheden met facetten, enz. Velen bereiken eene aanzienlijke grootte. 

 Zij zijn voornamelijk in de heete luchtstreken thuis. In de meer gematigde 

 gewesten , en dus ook in Europa , worden slechts weinige en kleinere 

 soorten aangetroffen. De grootste van deze, Bupr. cenëa, drie-vierde duim 

 lang, is metaalkleurig , van boven bruin met vele stipjes, van onderen koper- 

 rood ; de dekschilden loopcn van achteren in twee punten uit. Meer 

 algemeen zijn de nog kleinere soorten, b.v- Bupr. quadnpimctala , die 

 een-vierden duim lang is. — Eene der grootste uilheemsche soorten is liupr. 

 gigantèa, van Brazilië. Twee en een-vierden duim lang; koperkleurig goud- 

 groen, met twee zwarte vlekken op het halsschild, en slaalblaauwe pooten. 

 De vleugeldekken van dezen prachtigen Tor worden in Brazilië tot allerlei 

 sieraden verwerkt. — Eene nog grootere , maar zeldzame soort , Bupr. biculor, 

 van Java, van drie duim lengte, is goudgroen met eene geelachtige dwarsvlek 

 op ieder dekschild. — Zeer gemeen op Java is Bupr. fubmnans : één en drie- 

 vierden duim lang; raetaalgroen ; de dekschilden aan het einde met tien 

 tandjes en eene koperroode vlek. — In Zuid-Afrika worden vele soorten aan- 

 getroffen , welke de dekschilden van groote bundeltjes van hairen voorzien 

 hebben : eene der gemeenste van deze onderafdeeling is Bupr. fasckulüris. 



