260 



en zijn masker rigl alsdan in het hout, op de scheepswerven, groote vd 

 woeslingen aan.— Bij sommige uilheemsche soorten, uit Brazilië, Guincö 

 en Java, zijn de dekschilden tot kleine schubjes verkort. Onder deze behoort 

 Lim. {Atractocerus) brevicornis, nagenoeg anderhalven duim lang, van 

 Guinea. 



DE BLADSPRIET-KEVERS. [LASTELLJCORIV'U.) 



De talrijke soorten dezer groote familie zijn zeer in het oogvallend geken- 

 schetst door hare sprieten, welke kort, in eene groef van den kop aange- 

 hecht zijn, en eene horizontale rigting hebben; maar wier, veelal drie, 

 laatste leden bladvormig verbreed zijn, in- of aan elkander sluiten, en 

 met de overige leden min of meer cenen regten hoek vormen. Onder deze 

 familie behooren de grootste van alle Kevers. Sommigen zijn zeer fraai, 

 anderen eenvoudig van kleur. De vorm van den kop en het rugschild biedt 

 somtijds, volgens de seksen, groote verscheidenheden aan. Zij zijn krachtig 

 van gestalte, dik, en hun lijf is veelal min of meer eirond. Zij loopen 

 langzaam, en voeden zich met het sap van bloemen of boomen, of allerlei 

 plantensloffen, anderen met de mest van dieren of menschen. De maskers 

 van deze Torren hebben eene wille, weeke en veelal gerimpelde huid en het 

 achtergedcclle van hun lijf is naar beneden omgebogen; hun kop is hard; 

 de kaken zijn krachtig; de oogen ontbreken, en hunne drie paar pooten 

 zijn aan het einde met eenen krachtigen nagel gewapend : zij blijven niet 

 zelden verscheidene jaren in dezen staat; tot dat zij onder den grond ver- 

 poppen in een veelal eirond huisje, uit korrelljes aarde of andere stoffen 

 gevormd, welke zij door een kleverig vocht verbinden. 



Men kan in deze groote familie de volgende hoofdgeslachten onderscheiden. 



De Tang-kevers. {Lücatms.) 



Zij zijn vooral gekenschetst door hunne , vooral bij de mannetjes sterk 

 ontwikkelde, gelande en harde, min of meer voor het hoofd uitstekende 

 bovenkaken, wier gestalte aan die van eene tang, of wanneer zij bailenge- 

 vvoon ontwikkeld zijn, aan die van herlehorens doen denken : van daar hunne 

 namen. De kamblaadjes hunner sprieten maken met de overige leden eenen 

 regten hoek. 



Onder de soorten met buitengewoon grooten kop en bovenkaken behooren 

 de volgende. De gewone herthoornkever {Lucanus cerviis) of het vliegend 

 hert, cerf volant, Hirschkafer en Schröler genoemd, de grootste Tor van 

 ons werelddeel , is met de bovenkaken meer dan twee en een' halven duim 

 lang, en donker roodbruin van kleur. De voor het dier buitengewoon groote 

 bovenkaken, doen hierdoor, zoo als door haren vorm en de puntige uit- 

 steeksels waarvan zij voorzien zijn, eenigzins aan een hertgewei denken. 

 Het kleine wijfje heeft inlusschen ook veel kleinere kaken; en men vindt, 

 behalve dat, eene standvastige verscheidenheid dezer soort, Luc. caprèulus, 

 welke kleiner en lichter van kleur is, en zelfs in sommige streken van 

 ons land, b.v. in Noord-Brabant voorkomt. Onze Herthoornkever bewoont 



