261 



eikenbosschen. Hij voedt zich met het sap dezer boomen , en nijpt tol dat einde 

 de takken met zijne groote bovenkaken, om het uitstroomend sap met zijne 

 vliezige, behairde onderkaken op te likken. Het wijfje legt hare eijeren in 

 vermolmde holle boomen , waarmede zich het masker voedt. Kleinere soorten 

 zijn Luc. dama van Noord-Amerika , en Luc. cinnamomèus van Java. — 

 Bij sommige Zuid-Amerikaansche soorten is de kop veel kleiner en de 

 kaken staan derhalve, ten minste aan den wortel, digter bij elkaar. Eene 

 dezer, Luc. {Chiasognathiis) Grantii, ook Tetrophthalma chiloënsis ge- 

 noemd , is kleiner dan onze Herthoornkever ; maar hare kaken , ofschoon 

 dunner, zijn veel langer, nagenoeg regt en met fijne tandjes gewapend, en 

 de sprieten zijn achter de kamblaadjes van een bundel hairljes voorzien. 

 Deze fraaije Tor is groen van kleur, met roode dekschilden en grootendeels 

 roode pooten. Hij wordt aan de stammen van de Araucaria's en andere boomen 

 op het eiland Chiloë aangetroffen. Eene andere soort met zeer groote hoorn- 

 vormige kaken, Luc. {Lamprlna of Pholtdulus) Uumboldtii , van Brazilië, 

 is, met de kaken, anderhalven duim lang en geel van kleur. Bij eene andere, 

 even groote soort, Luc. {Lamprima) fuUjidm of cenèus, van Australië, zijn 

 de kaken echter korter dan het borststuk. 



Aan de Herlhoornkevers sluiten zich aan een aanzienlijk getal uitheemsche 

 soorten, Passalus, wier bovenkaken krachtig, getand en breed, maar niet 

 groeier dan de kop, en wier onderkaken, ofschoon klein, hard en getand 

 zijn. De soorten van dit geslacht hebben onderling veel overeenkomst. Hare 

 pooten zijn tamelijk kort; zij zijn zwart of bruin van kleur; de vleugel- 

 dekken zijn meest geribt; haar ligchaam is afgeplat, en haar achterlijf is, 

 door eene insnoering, min of meer aanzienlijk van het vierkante borststuk 

 afgescheiden , hetgeen hen zeer kennelijk maakt. De meesten worden in 

 Zuid-Amerika , en de eilanden van Achter-Indië en de Zuidzee aangetroffen. 

 De gewone soort van Zuid-Amerika , Pass. interrupius , is nagenoeg twee 

 duim lang en zwart. 



De Hoorn-torren. {ScarahcBits.) 



Men kan deze Kevers Hoorntorren noemen, omdat bij vele soorten do kop 

 en ook de borst, naar voren in hoornachlige uitsteeksels uitloopen , welke 

 intusschen bij de wijfjes veelal minder ontwikkeld zijn dan bij de mannetjes, 

 of geheel ontbreken. Hunne bovenkaken zijn groolendeels hard, aan haren 

 wortel met een tandje gewapend, en aan de binnenzijde veelal van een' 

 smallen vliezigen rand met franjes voorzien. Hunne sprieten zijn in den regel 

 uit tien , zelden uit acht of negen , leden zamengesteld , van welke slechts 

 de drie laatsten bladvormig zijn. Het achtergedcelte van het lijf steekt min 

 of meer achter de kortere dekschilden uit. Onder deze afdeeling behooren 

 de grootste van alle bekende Keversoortcn. Zij zijn krachtig en incenge- 

 drongen. De moesten hebben eenvoudige kleuren: veelal bruin of zwart. 

 Zij voeden zich met het sap der boomen , of met rottende deelen van planten. 

 De maskers leven in tuinaarda of in rottend hout. 



De langste van alle bekende Keversoorten is de Herkules-tor {Scarabceus 

 hercules) uit het heele Amerika. Het mannetje is, met den horen, vijf en 



