264 



bewoont, in onze duinstreken tamelijk algeracen, in vele andere streken van 

 ons werelddeel daarentegen zeldzaam voorkomt. Het mannetje heeft zeven 

 lange, het wijfje vijf korte blaadjes aan de sprieten. 



Andere soorten hebben slechts drie bladvorraige leden aan iedere spriet : 

 b.v. Mei. {Amphimalla) solstitialis, Junihafer in het Hoogduitsch , twee- 

 derden duim lang, sterk behaird , bleek-steenrood van kleur; en Mei. [Ano- 

 mala) horticula, slechts een-derden duim lang, sterk behaird, borststuk 

 slaalblaauw, dekschilden bruinrood : eene soort, die ook bij ons algemeen 

 voorkomt. 



Vele uitheemsche, vooral van het heete Amerika afkomstige, soorten, 

 Rutela , hebben de onderkaken aan het einde met tandvormige uitsteekseltjes 

 gewapend; zij zijn veelal met fraaije kleuren versierd, en hare pooten zijn 

 zeer krachtig. Bij eene dezer, Rut. {Clinjsoplióra) chrïjsochlöra , van Peru, 

 loopen de scheenen der achterpooten van het mannetje, in eenen aanmerke- 

 lijken doorn uit. De kleur is goudgroen , en de lengte van het ligchaam 

 bedraagt l'A duim. — Bij eene nog grootere en breedere, maar eveneens 

 goudgroene soort. Rut. {Anoplognatlius) Latreillei, van Australië, zijn de 

 scheenen van alle pooten met twee doornen gewapend. 



De Metaal-kevers. {Cetonia.) 



De Metaalkevers hebben een breed, eenigzins afgeplat lijf, hetgeen op eene 

 in het oog vallende wijze achter de, van achteren als afgehakte, dekschilden 

 uitsteekt; de zijtakken van de middclborst steken min of meer voor de dek- 

 schilden uit; de sprieten beslaan uit tien leden, van welke slechts de drie 

 laatste, weinig sterk ontwikkelde blaadjes vormen; de bovenkaken zijn van 

 binnen vliesachtig, de onderkaken met een penseelvormig eindlid, waarmede 

 zij de sappen van planten likken. Dit natuurlijk geslacht is zeer talrijk in 

 soorten, welke over alle wcrelddeelen verbreid zijn. 



hii^igenlijke melaalkevera zijn veelal zeer fraai groen van kleur. Eene, 

 ook bij ons op bloemen gemeene soort, de gouden tor {Cetonia aurata), is 

 drie-vierden duim lang en goud- of kopergroen , met witte dwarsstrcepjes 

 op de dekschilden. Alen vindt het masker van deze soort niet zelden in 

 mierennesten. Eene grootere, zeldzamere, in bosschen levende soort, Cet. 

 fastuüsa, is eenkleurig glanzig-groen. 



Sommige soorten van het heete West-Afrika , Golialhus, hebben een- 

 voudige kleuren, maar behooren onder de grootste van alle bekende Kevers. 

 Eene soort van de Goudkust, Gol. gigantèus, is meer dan drie duim lang; 

 de pooten zijn zwart; het halsschild is witachtig, met zes zwarte strepen, 

 en de dekschilden zijn in het midden witachtig, en voor het overige zwart. 

 Eene even groole soort, Gol. cacclus, komt van Siorra-Leone ; eene derde 

 van Guinea is Gol. Drurii. 



Bij andere soorten is het borststuk veelal sterk afgerond, en derhalve min 

 of meer kegelvormig. Eene in ons werelddeel vrij algemeen voorkomende 

 soort, Trichius fasciülus , is twee-derden duim lang en bruingeel, met drie 

 zwarte dwarsvlekken aan weerszijde van de dekschilden. 



