265 



DE MELOES. [MELOE.) 



Deze Torren hebben weeke dekschilden , die bij sommigen, waar de achter- 

 vleugels zelfs ontbreken, verkort zijn. Hunne sprieten bestaan uit korrelige 

 leden. De kop is veelal dikker dan het halsschild. Er zijn slechts vier dui- 

 delijke leden aan de voeten der achterpooten aanwezig. Zij hebben een scherp 

 vocht bij zich, hetgeen, op het vel gebragt, blazen trekt. De jonge maskers 

 leven parasitisch op hommels, bijen en andere insecten, en schijnen zich 

 van hunne sappen te voeden. Grooter geworden, voeden zij zich ook met 

 wonnen, maskers van insecten, enz. 



De eigenlijke Meloë's zijn de soorten zonder achlervleugcls, en met, vooral 

 bij de wijfjes, verkorte dekschilden. Zij zijn meest blaauwachlig zwart van 

 kleur. De gewone soort, Meloë proscarabcBus, Maiwurm in het Hoogduitsch, 

 die ook bij ons aangetroffen wordt , is ongeveer eenen duim lang en paarsch- 

 achlig blaauwzwart van kleur. Zij voedt zich met de bladeren van allerlei 

 planten, en wordt, in het voorjaar, op den grond, vooral in het gras, aan- 

 getroffen. Eene menigte andere soorten zijn over de verschillende wereld- 

 deelen verbreid. Velen, zooals b.v. J/e/. cort/j7/ercE, van het Andes-gebergte, 

 hebben, in gestalte en kleur, veel overeenkomst met de onze. 



De soorten met volkomene dekschilden en achtervleugels vormen het geslacht 

 Lijlla of Cantliaris. Onder deze behoort de alom bekende, zoogenaamde 

 Spaansche vUetj {Lytta vesicntoria). Zij is ruim drie-vierden duim lang; 

 langwerpig van gestalte, glanzig groen, blaauw of koperrood , en, behalve 

 op de dekschilden, met fijne, witte hairtjes bedekt. De dekschilden zijn, 

 bij de wijfjes, een weinig korter dan bij de mannetjes. Zij wordt in het 

 zuidelijke Europa in buitengewoon groote menigte aangetroffen, komt echter 

 ook op vele plaatsen van het gematigde Europa, somtijds vrij menigvuldig, 

 voor. Men vindt haar voornamelijk op esschen- en vlierboomen. Zij versprei- 

 den, gelijk ook hare uitwerpsels, eene onaangename lucht. Het wijfje legt 

 ongeveer twee honderd eijeren onder of op den grond; uit deze komen, na 

 verloop van drie weken, de maskers te voorschijn. Iedereen weet, dat uit 

 deze Kevers, de trekpleisters, onderden naam van Spaanschevlieg-pleisters 

 bekend, gemaakt worden. Het sap, hetgeen de blaartrekkende eigenschap 

 heeft, bevindt zich slechts in het achterlijf van het volkomen insect, en 

 beval eene eigenaardige, door de Ghemisten Cantkaridine genoemde, stof. 



DE VÜUR-TORREN. {PFROCHROJ.) 



Deze Kevers hebben de dekschilden naar achteren verbreed. Hun lijf is 

 rolvormig; het borstbeen van achteren puntig; de nagels zijn niet gedeeld; 

 en de sprieten, nu eens draadvormig, dan weder min of meer duidelijk met 

 zaag- of zelfs met kamtandjes. De voeten der achterpooten zijn slechts van 

 vier duidelijke leden voorzien. 



Onder de soorten, bij welke de sprieten, bij de mannetjes, zaag- of 

 kamvormig zijn , behoort Pijrochroa rubens. Meer dan eenen halven duim 

 lang, dekschilden en het halsschild hoog lakrood, de overige deelen zwart. 



34. 



