267 



ieder uil twee leden gevormde voelerljes. De mannetjes, ofschoon van vleugels 

 voorzien, schijnen zich echter niet van de Wespen, op welke zij leven, te 

 verwijderen. De wijfjes zitten, met haar week ligchaam zonder poolen en 

 vleugels , tusschen de geledingen van het lijf der Wespen onbewegelijk inge- 

 klemd, zoodat slechts haar kop naar builen te voorschijn komt. Na de be- 

 vruchting ontwikkelen zich de vrij in hare buikholte aanwezige eijeren, en 

 uit deze, vervolgens, de loodkleurige, zeer bewegelijke, maskerljes, welke 

 zes poolen hebben, van hairen en aan het achterlijf van twee borsteldraden 

 voorzien zijn, die, onder het lijf gekromd en vervolgens uitgestrekt, als 

 vederen werken , waarmede deze diertjes in eene voorwaarlsche rigting sprin- 

 gen. Zij verlaten nu vervolgens het moederlijf door een kanaal, dat van 

 de buikholte tot onder den mond loopt en hier met eene breede opening 

 uitkomt. Zoodra zij hunne tweede gedaanteverwisseling moeten ondergaan, 

 verlaten zij de Wespen , op welke zij tot nog toe leefden , en boren zich in 

 de wecko maskers van deze dieren in. Met het vervellen, hetgeen nu plaats 

 heeft, verliezen zij tevens hunne pooten, en hebben nu de gedaante van 

 weeke maden zonder pooten en een ligchaam met negen ringen , welke 

 zich langzaam, maar vrij in de buikholte der Wespenmaskers bewegen, en 

 daarin opgesloten blijven, tot zij tot het volkomen dier veranderen moeten. 

 Op dit tijdstip boren zich de maden tusschen de leden der Wesp in : de 

 wijfjes blijven ingeklemd en ondergaan geene verdere verandering, dan dat 

 haar kop verhardt; de mannetjes daarentegen ontwikkelen zich allengskens 

 in de huid hunner nimf, welke hun nu als omkleedsel dient, en hetwelk 

 zij eindelijk als volkomen insect geheel verlaten. Deze kleine dieren bereiken 

 hoogstens l'A lijn lengte. De Wespen, in of op wier lijf zij leven, schijnen 

 niet door de aanwezigheid dezer parasiten Ie lijden; althans worden zij niet 

 door hen verhinderd, hare gewone bedrijven uit te oefenen. 



Men heeft in deze orde verscheidene soorten onderscheiden , die wederom 

 in verscheidene geslachten gebragl werden, welke gogrond zijn op het gelal 

 leden van den voet en de gestalte der sprieten. Bij de meest bekende, Xenos 

 en Stijlops, iieeft de voet vier leden en de sprieten zijn gevorkt. Onder de 

 Europeaansche soorten noemen wij op Xenos Rossi en spheciddrum , als ook 

 Slylops melitlce. — Xenos Peckii, wordt op eene Wespensoort van Noord- 

 Amerika (Polystes fucala) aangetroiren. Dij Haliclophcigus Curtisü, zijn de 

 sprieten van verscheidene zijtakjes voorzien. 



DE ROUW-TORREN. (TEN E BRIO.) 



De Rouwlorren , die men ook Melasomala {uvarllijven) noemt, omdat 

 zij meestal zwart van kleur, of ook bruin of grijs, en ongevlekt zijn, hebben 

 een hard ligchaam, met een rolvormig achterlijf. Het borstbeen is naar 

 achteren breed. De achtervleugels ontbreken bij velen; en de dekschilden 

 zijn, bij deze, zamengegroeid, en aan de zijden naar onderen omgebogen. 

 De sprieten zijn tamelijk kort, met korrelige leden, en onderden uitstekenden 

 rand van den kop vastgehecht. De bovenkaken zijn van voren ingesneden, 

 en de onderkaken , aan de binnenzijde, veelul met een tandachtig haakje 



