gewapend. De achterpooten hebben slechts vier duidelijke leden aan den voet. 

 De meesten leven op den grond, en verschuilen zich aan donkere plaatsen, 

 zoo als onder steenen ; sommigen bewonen ook onze gebouwen , en hunne 

 maskers zijn voor onze eetwaren zeer nadeelige dieren. Deze familie is zeer 

 talrijk aan soorten. 



Onder de soorten met volkomen dekschilden en achtervleugels is de meest 

 algemeen bekende de meeltor (Tenehrio molUor) : een halven duim lang; 

 langwerpig van gestalte, dekschilden met voren; bovendeelen glanzig zwart- 

 bruin ; onderdeden kastanjebruin. Het masker wordt meelworm genoemd, 

 omdat het vooral in de broodbakkerijen voorkomt, waar het van meel, graan 

 of zelfs van brood leeft, en, zich bij gebrek aan toezigt zeer vermenigvul- 

 digende, groote schade kan aanrigten. Iedereen weet ook, dat deze maskers, 

 als een voorlrelfelijk voedsel voor nachtegalen en andere zangvogels zeer ge- 

 zocht zijn. 



Onder de soorten zonder achtervleugels en met zamengegroeide dekschilden 

 is de zoogenaamde doodentor {Blups mortisdga) in ons werelddeel de meest 

 algemeen bekende en verbreide. Zij is nagenoeg een duim lang; heeft een 

 langwerpig eirond, van achteren puntig, ligchaam , en is geheel zwart van 

 kleur. Deze Kever leeft in onze woningen, waar hij zich op donkere plaatsen, 

 vooral in onzindelijke hoeken, verschuilt; 's nachts rondloopt, en, wanneer 

 men hem aanraakt, een bruin, onaangenaam riekend vocht uit den anus 

 laat loopen. Zijn plotseling verschijnen , wanneer men hem in zijne eenzame 

 schuilplaatsen over dag verontrust en zijne zwarte kleur hebben aanleiding 

 gegeven tot het, in vroegere tijden algemeen verspreide, bijgeloof, dat hij 

 een voorspeller van sterfgevallen is. — Tot deze afdeeling behoort ook Pimelia 

 hipunctdta, uit het warme Europa. Veel kleiner, maar broeder dan de 

 Dooden-lor, en eveneens zwart, maar met eene puntvormige, diepe uit- 

 holling aan ieder dekschild. 



DE BOK-TORREN. [CER AMBT CES.) 



De familie der Boktorren , ook Lougicornia of Macroceratn genoemd , bevat 

 een groot getal, over alle landen verbreide soorten, welke vooral in het oog 

 vallen door hare, veelal buitengewoon lange, sprieten. Zij hebben een lang- 

 werpig, min of meer duidelijk afgeplat lijf, helgeen op de onderzijde sterker 

 gewelfd is dan op de bovenzijde ; groote en platte nijpervormige bovenkaken ; 

 veelal niervorraige of ingesnedene oogen ; lange pooten; aan den voet slechts 

 vier duidelijke leden, van welke het derde in twee lappen verdeeld is; en 

 hunne sprieten zijn meestal draadvormig en niet zelden aanmerkelijk langer 

 dan het geheele overige ligchaam. Vele soorten dezer familie bereiken eene 

 aanzienlijke grootte, en sommigen zijn met zeer fraaije kleuren versierd. De 

 moesten houden zich op boomen op, van wier sappen zij zich voeden; eenige 

 vindt men ook op bloemen. Over dag houden zij zich veelal tusschen boom- 

 schors of andere schuilplaatsen verborgen. Zij vliegen mei snelheid, vallen 

 echter, bij het minste beletsel, op den grond. In het loopen zijn zij veel 

 minder vlug. Sommigen laten, vooral wanneer men ze vasthoudt, een eigen- 

 aardig geluid hooren , voortgebragt door de herhaalde wrijving van het 



