269 



borststuk tegen het achterlijf. De wijfjes van verscheidene soorten hebben 

 eene, in de rust in hel achterlijf verborgene, harde legboor, waarmede zij hare 

 eijeren tusschen boomspleten brengen. De maskers hebben de ringen van 

 het lijf als afgesnoerd , en zeer korte , of in het geheel geene pooten. Zij leven 

 in verschillende deelen van planten, vooral in hout, waar zij lange gangen 

 graven, die grootendeels mei houlmeel aangevuld zijn. Zij verblijven niet 

 zelden twee jaren lang in dezen slaat, en veranderen eerst in het derde jaar 

 in nimf, uit welke in den zomer of het najaar het volkomen insect te voor- 

 schijn komt. De soorten dezer familie kunnen onder drie hoofdgeslachten 

 gebragt worden. 



Men geeft meer in het bijzonder den naam van Cerambyx aan de soorten, 

 welke steeds niervormige oogen en zeer lange sprieten hebben ; wier kop 

 tol aan den achterrand der oogen in het borststuk sluit, wier onderkaken 

 duidelijk verdeeld zijn , en wier lip vooruitsteekt. Eene der meest bekende 

 en ook bij ons gemeene soort is de inuskusbok {Cer. moschalus) : meer dan 

 een duim lang, zeer smal en glanzig melaalgroen, niet zelden met een koper- 

 rooden gloed; sprieten langer dan het ligchaam, en staalblaauw. Ofschoon 

 grooter, van veel langere sprieten voorzien , en van een geheel verschillend 

 maaksel, heeft deze soort inlusschen in gestalte en kleur overeenkomst met 

 de.Spaanschs vlieg, en wordt er door onkundigen niet zelden mede ver- 

 wisseld. Zij heeft eene sterke muskusachlige lucht bij zich. Men vindt deze 

 soort, aan vele plaatsen, menigvuldig aan de boomstammen van wilgen- 

 boomen, wier sap zij likt. Eene even groote soort, de ciwarte boktor {Cer. 

 cerdo), is zwart van kleur en wordt in hel gematigde Europa, op beuken, 

 aangetrotfen. — Eene andere, ook bij ons niet zelden voorkomende, soort is 

 de grijze boktor, Cer. (Lamia of Saperda) carcharms. Hij is een weinig 

 grooter, maar veel krachtiger dan de Muskusbok; zijne sprieten zijn echter 

 korter dan het lijf; hij is geelachtig grijs van kleur, op de bovendeden met 

 verhevene zwarte slipjes, en wordt vooral aan populieren aangetrofTen , in 

 wier hout het masker leeft. — Eene andere Europeaansche soort, Cer. ceJilis, 

 bij de Duitschers timmerman genoemd , houdt zich bij voorkeur in hout- 

 magazijnen op. Zij is twee-derden duim lang; bruinachtig, met grijze 

 hairtjes; heeft vier geelachtige vlekken op hel halsschild, en eenige zwart- 

 achlige stippen of dwarsbanden op de dekschilden. — Onder de uilheemsche 

 soorten zijn er verscheidene, welke zich door geheel eigenaardige kenmerken 

 onderscheiden. Eene dezer, Cer. speculifer, van Cayenne, heeft nagenoeg 

 in het midden der sprieten eenige groole bundels met hairen, aan de overige 

 leden enkele hairtjes. Zij is slechts eenen halven duim lang, slank, en bruin, 

 met een broeden, geelachtigen dwarsband over de dekschilden. Eene andere, 

 nog kleinere, zeer slanke en geheel zwarte soort van Cayenne, Cer. hirlipes, 

 heeft een groolen hairbundel aan de scheenen der achlerpooten , en de voeten 

 dezer pooten met enkele hairen bekleed. — Bij eene soort van Brazilië, Cer. 

 (Phcenicoeerits) Dejeanii, zijn de sprieten, bij het mannetje, van het derde 

 lid af, van smalle bladvormige aanhangsels voorzien , die even lang zijn als 

 de sprieten zelve. Deze tor is grooter dan onze grijze Boktor, en donker- 

 bruin, met lichtbruine dekschilden. — Eene soort van het heele Zuid-Amerika, 

 de tapijlbok, Cer. {Acrocmis) longimanus , door de Franschen ariequin 



