270 



de Cayenne genoemd , is even merkwaardig door hare buitengewoon lange 

 voorpooten , als door hare grootte en fraaije kleuren. Hare dekschilden zijn 

 van achteren stomp en ieder van twee scherpe punten voorzien ; en het 

 borststuk is aan weerszijde met een' beweegbaren doorn gewapend. Zij bereikt 

 nagenoeg drie duim lengte ; de voorpooten zijn vijf duim lang ; en de geheele 

 tor is, op eenen zwarten grond, met hoogroode en geelbruine vlekken ge- 

 teekend, welke op het lijf als gekromde of hoekige banden ineenloopen, 

 op de pooten ringen vormen. 



Andere soorten, Priöniis, hebben, vooral de mannetjes, zeer krachtige 

 bovenkaken, die somtijds levens zeer groot zijn, de onderkaak is ongedeeld, 

 of heeft slechts een klein aanhangsel aan de binnenzijde, en hare oogen zijn 

 ingesneden. Bij sommigen is het borststuk met stekels gewapend. Dit is b.v. 

 hel geval bij den herlahoornhok {Prionus cervicornis), uit hel heele Zuid- 

 Amerika. Hij behoort onder de grootste Kevers, daar hij, zonder de kaken, 

 nagenoeg vier duim lengte bereikt. De kaken, die van tandachtige uitsteeksels 

 voorzien zijn, hebben anderhalven duim lengte. De grondkleur is rood- 

 achtig bruinzwart, maar de pooten zijn geelbruin, en de dekschilden met 

 vele vertakte en ineenloopende geelbruine lengtestrepen voorzien. — Eene 

 andere groote soort, Prionus Hagesii, bewoont het heete West-Afrika. — 

 Andere soorten uil Amerika, zonder stekels aan het borststuk, hebbeu, in 

 hare uiterlijke gestalte, overeenkomst met de Hertshoornkevers. Onder deze 

 behoort vooral Parandra maxillösa , een en een-vierden duim lang, rood- 

 bruin , met eenen zwarten kop. 



Men geeft den algemeenen naam van Leptnra aan de soorten , wier sprieten 

 van middelmatige lengte zijn; die de oogen niet of weinig ingesneden hebben; 

 wier borststuk naar voren smaller toeloopt; wier lijf gewelfd is, en wier 

 dekscliilden veelal naar achleren smaller zijn. Onder deze behoort Lept. rithro- 

 testacèa, twee-derden duim lang; zwart; sohcenen en voolwortels bleek steen- 

 rood ; dekschilden bij het mannetje, geelbruin, bij het meer krachtige wijfje, 

 zoo als ook hel halsscliild, rood. Gemeen, in Middel-Europa, op bloemen. — 

 Bij sommige soorten is het borststuk aan vveOrszijdc met een knobbeltje of 

 stekels gewapend : het eerste is het geval bij Rliocjium mordax . uit hel ge- 

 matigde Europa, ruim een duim lang; geelbruin, met zwart gemarmerd. — 

 Er zijn ook soorten, wier wijfjes korte, weeke dekschilden hebben, en de 

 achtervleugels geheel missen: b.v. Vespèrus Solieri , nagenoeg een' duim 

 lang, en vaalbruin van kleur. 



DE SCHORS-KEYERS. {BOSTRÏCHVS.) 



De familie der Schorskevers bevat kleine, eenvoudig gekleurde soorten, 

 Welke echter onder de meest gevreesde houtvernielers behooren. Zij hebben 

 korte, kuodsvormige sprieten; vier leden aan de voeten, en kleine, konische 

 voelers. Zij leven in versch of dood hout; ondermijnen de boomen , door in 

 de buitenschors, den bast of hel hout zelf, gangen en gaten te boren, en 

 zuigen de sappen daaruit; terwijl hare, van pooten ontbloote, maskers, welke 

 aan diezelfde plaatsen leven , met hunne buitengewoon krachtige bovenkaken , 



