271 



het hout in alle riglingen zóó doorvreten, dat op deze wijze niet alleen eene 

 menigte boomen afsterven , maar somtijds ver uitgestrekte wouden geheel 

 vernield worden. 



Sommige soorten hebben eenen zeer kleinen , nagenoeg onder het borststuk 

 verborgenen, kop. Eene der beruchlsle dezer is de lellerzetter {Bostrichus 

 of Tomicus typographus), aldus genoemd, omdat hij, onder de schors van 

 denneboomen, gangen graaft, die als doolhoven in elkander loopen , en aller- 

 lei, min of meer op letters gelijkende figuren vormen. Hij is een-vierden 

 tot een-derden duim lang, hairig, en pikzwart van kleur. Daar het masker 

 reeds na verloop van twee maanden in het volkomen insect verandert, zoo 

 hebben, in éénen zomer, twee generaliën plaats, en dit torretje verschijnt 

 in sommige jaren in zulk eene ongeloofelijke menigte, dat er door deze soort 

 zoo als b.v. in 1785, alleen in het Hartsgebergte , in éénen zomer ander- 

 half millioen sparreboomen vernield werden, van welke vele stammen, ieder 

 niet minder dan vijftig tot tachtig duizend, maskers bevatten. Het eenige 

 middel om deze verwoestingen eenigzins tegen te gaan, is, de aangetaste 

 boomen zoo spoedig mogelijk te kappen en te verbranden. 



Eene andere, kleinere soort, Bostr. {Eyhmjus) piniperda, is eveneens 

 zwartachtig, maar zij heeft de sprieten en voeten bleekrood. Zij houdt zich 

 voornamelijk onder de schors van zieke of oude dennenboomen op ; wordt 

 derhalve veelal in de nabijheid van de voorgaande soort gevonden, en helpt 

 het vernielingswerk , door deze begonnen, voltooijen. 



Nog eene andere, even kleine soort, Boslr. {Platypus) cijUndncus, 

 boort loodregte galen in de as van de stammen der beukenboomen. 



De berken-schorskever, Boslr. {Scohjlns) destructor : zwart , met roode 

 sprieten en voeten , en veelal ook lichtbruine dekschilden en poolen , leeft 

 onder de schors, vooral van berkcnboomen , waar ieder masker afzonderlijke 

 gangen graaft. 



DE SISDIT-KEVERS. {CURCULIÖNES.) 



De Snuilkevers vormen de aan soorten talrijkste en natuurlijkste familie van 

 de geheele Orde der torren. Mfin kent reeds meer dan 5000 soorten, die 

 over alle werelddcelen verbreid zijn. Het zijn allen planlenelende insecten, 

 welke voornamelijk te onderkennen zijn door hunnen kop, die in eenen min 

 of meer trompachligen snuit verlengd is, aan welks einde zich de door veelal 

 kleine, maar krachtige bovenkaken gewapende mond bevindt, terwijl de 

 middelmatige, meestal knodsvormige en min of meer knievormig gekromde, 

 sprieten aan weerszijde van dozen snuit bevestigd zijn. Zij hebben slechts 

 vier leden aan den voet, van welke het derde vrij algemeen in twee lappen 

 verdeeld is. Zij hebben zeer harde dekschilden , en de achtervleugels ont- 

 breken niet zelden; zij zijn niet vlug in hunne bewegingen, kunnen zich 

 met de breede, als zuigers werkende leden van hunnen voel vast aan de voor- 

 werpen hechten, en houden zich, bij naderend gevaar, als dood. De maskers 

 hebben slechts knobbeltjes aan de plaats der poolen. Vele soorten behooren 

 onder de zeer schadelijke insecten. Zij knagen de schors, de bladeren of 

 spruiten der gewassen; doorboren hare bloembodems, wanneer zij nog in 



