275 



het wijfje echter is kleiner en heeft zwakkere pooten.— In Middel-Europa 

 leeft eene, slechts drie lijnen lange, groengeele soort, Sagra {Orsodacne) 

 cërcïsi. 



Andere soorten, Criocerus , hebben breede, aan het einde van twee of 

 drie tandachlige uitsteeksels voorziene bovenkaken. Zij bevestigen hareeijeren, 

 door middel van een kleverig vocht, aan de onderzijde der bladen. Wanneer 

 men ze in de hand neemt, laten zij, znoals vele Bokkevers, een geluid hooren, 

 voorlgebrogt door de wrijving van den kop tegen het borststuk. Tot deze 

 afdeeling behoort de leliehever {Crioc. irerdigëra). Hij is slechts drie lijnen 

 lang; hoog bruinrood; de pooten, sprieten en de kop zwart; en hij houdt 

 zich op allerlei leliegewassen, zelfs in onze tuinen, op. Het masker overdekt 

 zich met zijne eigene uitwerpselen, en vormt op deze wijze de hoopjes vuil, 

 welke men op de leliebladen waarneemt; het verlaat echter dit verblijf reeds 

 na verloop van veorlien dagen, kruipt in den grond, en verandert in pop, 

 in een, uit een kleverig vocht gevormd, tonnetje. Eciie andere soort, Crioc. 

 a^pnragi, leeft op de aspergie. — Andere soorten, Donacin, leven op water- 

 planten, en hare maskers voeden zich met de wortels dezer gewassen. De 

 eene. Don. sagiildricc, is ruim een' halven duim lang en fraai geelgroen 

 van kleur. 



DE HAANTJES-TORREN. (CHRTSOMËLjE.) 



Deze familie, ook Cijclïca genoemd, bevat kleine soorten met vier leden 

 aan den voel; met een, veelal hoog en gewelfd, niet zelden min of meer 

 cirkelvormig ligchaam zonder hairen ; eenen, grootendeels onder het breede, 

 in eenen rand uitloopende halsschild, verborgnnen kop, en tamelijk ko'rte 

 draadvormige sprieten. Velen h-^bben fraaije kleuren. Zij leven op planten 

 en voeden zich , zoo als hunne larven , vooral met bladeren. In ons werelddeel 

 worden een groot getal soorten van deze familie aangetroffen. 



Onder deze beliooren de goudliaanljes {Chrysorniila), wier kop niet of 

 weinig onder het halsscliild verborgen is, en wier sprieten, aan den wortel 

 van elkander verwijderd , voor de oogcn vaslgehcchl zijn. De meesten hebben 

 eene lengte van vier tot vijf lijnen. Eene, Chnjs. grauünis , is glanzig groen , 

 maar in het midden veelal blaauw, en op de dekschilden min of meer goud- 

 achlig. Chrijs. poVila is op de onderdeelen glanzig goudgroen ; op het hals- 

 schild goudgeel, en heeft lichtbruine dekschilden. Chrys. cenêa, vooral zeer 

 gemeen op jonge elzen, is glanzig groen, somtijds ook blaauw. Chrys. popiVi, 

 blaauwzwart, met roodachtige, aan de punt van een zwart slipje voorziene, 

 dekschilden , is vooral gemeen op jonge populieren ; het masker eet het merg 

 der bladeren, van welke alsdan slechts het vaat-geraamle overblijft. Eene 

 soort, Chrys. cerealis , is prachtig koperkleurig goudgroen, met blaauwe 

 lengtestrepen. 



De maskers van andere soorten met van elkander verwijderde sprieten , 

 maar met eenen nagenoeg geheel verborgenen kop, maken zich van hunne uit- 

 werpsels, kokers, in welke zij wonen, en welke zij met zich rondslopen. 

 Onder deze behooren Cryptocèphdtus sericeus : drie lijnen lang, goudgroen; 

 de sprieten zwart, aan den wortel groen. Gemeen in Middel-Europa. 



