284 



dikker toe. Onder deze behooren de eigenlijke wespen, welke steeds gezellii 

 leven. Zij plaatsen hare nesten , onder den grond, in holle hoornen , in groote 

 spleten van rotsen of van muren , of hangen ze vrij op aan boomtakken of 

 andere voorwerpen. Deze nesten zijn zaraengesteld uit fijn geknaagde boom- 

 schors, drooge bladeren of oud hout, hetwelk deze dieren in eene holte, 

 in hare keel aanwezig en lijmholte genoemd , verzamelen en doorweeken , 

 en waaruit zij eene op grijs papier gelijkende zelfstandigheid vormen. De 

 cellen zijn zeshoekig; zij staan loodregt, en hare opening is in den regel 

 naar beneden gerigt. De koeken zelve liggen veelal in eene horizontale rigting; 

 zij zijn door slijltjes vereenigd, en het geheele nest is gewoonlijk in een al- 

 gemeen bekleedsel besloten. Voor het overige toont de gedaante dezer nesten , 

 volgens de soorten, velerlei afwijkingen, ledere kolonie wordt door een enkel, 

 in het najaar bevrucht wijfje, geslicht. Zij begint, in het voorjaar, alleen, 

 het nest te bouwen, en legt, wanneer omstreeks een honderdtal cellen gereed 

 zijn, eijeren daarin, uit welke weldra de maskers, en uit deze, na twaalf dagen, 

 de jonge wespen te voorschijn komen, die echter nagenoeg allen werkwespen 

 zijn. Deze helpen nu hare moeder, in het verder bouwen van hel nest, en 

 verzorgen de maskers, welke uit de steeds door de moeder op nieuw gelegde 

 eijeren tevoorschijn komen, met voedsel. Bij de laatste generatie in het najaar 

 worden eindelijk de mannetjes en wijfjes geboren, en deze leven vreedzaam, 

 van iedere sekse in aanzienlijken getale, in hetzelfde nest bij elkaSr. Bij de 

 nadering van het gure jaargetijde, worden echter de maskers door de vol- 

 komen insecten gedood, die op hunne beurt eindelijk ook door de koude 

 omkomen, lot op een of eenige wijfjes na, welke in hel nest overwinteren, 

 om in het voorjaar nieuwe koloniën te slichten. De mannetjes staan in grootte 

 lusschen de wijfjes en werkbijën, welke laatsten de kleinste zijn. Deze in- 

 secten leven voornamelijk van het sap van vruchten ; zij voeden hare maskers 

 daarentegen met insecten, die zij vooraf dooden , of met hel vleesch van doode 

 dieren, hetgeen zij met hare kaken afsnijden, en zelfs lot in de vleeschhallen 

 of vleeschwinkels komen rooven. De grootste inheemsche soort is Vespa 

 crabro {die Hornisse, Ie frélon). Zij heeft eenen duim lengte, en maakt haar 

 groot, uit eene grove stof gevormden rondachtig nest, in holle hoornen, in gaten 

 van muren of zelfs onder de daken der gebouwen. Haar steek veroorzaakt 

 zeer pijnlijke zwellingen; maar zij verdedigen zich slechts, wanneer zij ver- 

 ontrust worden. — Eene andere soort, Vsspa média, is kleiner, en hangt 

 haar nest vrij aan boomtakken of onder daken op. — Nog kleiner dan deze 

 is de (jewone luesp {Vespa vulgaris), die omstreeks een-derde van de grootte 

 van de groote soort bereikt. Zij maakt haar nest onder den grond : hel heeft 

 de grootte van een kinderhoofd, is rondachtig, en overal gesloten, behalve 

 eene opening aan de eene zijde tot ingang, en eene aan de andere zijde, tot 

 uitgang dienende. De gang, welke van de oppervlakte van den grond tot dit 

 nest leidt, is omstreeks eenen voet lang en eenen duim wijd. Dit is de in 

 onze tuinen en om onze huizen geraeene soort van Wespen. Eene andere 

 soort, Vespa {Polistes) gallïca , maakt een nest zonder algemeen bekleedsel, 

 zoodat de cellen bloot liggen : het bestaat slechts uit twee of drie koeken en 

 hangt aan de takken van heesters, In het heele Amerika leven verscheidene, 

 om hare nesten of andere redenen, merkwaardige soorten. Eene van deze, 



