286 



vooral langs den kant der wegen , eene tamelijk diepe holte in den grond ; 

 legt haar ei daarin ; plaatst naast hetzelve eene rups, nadat zij die, door haar 

 een steek toe te brengen, verlamd heeft, en sluit de opening met kleinere 

 of grootere zandkorrels. — Eene groote zwarte soort, met bruine vleugels, 

 Sphex {Pronczus) maxillans, komt van de westkust van het heete Afrika. — 

 Bij sommige soorten, Pelopceus , is de steel van het achterlijf zeer lang. 

 Eene dezer, Sphex (Pel.) spirlfex, uit het zuidelijke Frankrijk, zoo groot 

 als onze gewone Wesp, ofschoon slanker, is zwart, maar de pooten en het 

 stecltje van het achterlijf zijn geel. Zij bevestigt haar nest in de hoeken van 

 de plafonds der vertrekken ; het bestaat uit tien tot twaalf, in een of twee 

 rijen naast elkaar geplaatste, met de opening naar onderen gekeerde cellen, 

 en gelijkt hierdoor eenigzins op eene zoogenaamde Pan- of Papageno-pijp. 

 Ieder dezer cellen is meer dan eenen duim lang, een-vierden duim dik en 

 gevormd uit spiraalvormig gedraaide koordjes van aarde — Sphex {Pel.) 

 lunalus is eene kleinere soort van de Antillische eilanden. 



Andere soorten, meest zwart van kleur, maar niet geel gevlekt en gestreept, 

 Crabro, hebben tamelijk korte pooten, eenen grooten kop, en een lang- 

 werpig, eivormig achterlijf. Zij graven, met hare voorpooten holen in den 

 grond, leggen daarin hare eijeren , en plaatsen daarbij insecten of spinnen, 

 welke aan de maskers tot voedsel verstrekken. Onder deze behoort Crabro 

 cribrarhis, zoo genoemd, omdat de plaalachtige uitbreiding, welke het man- 

 netje aan de scheenen der voorpooten heeft, ten einde bij de paring, bet 

 wijfje beter te kunnen omvatten, met ligte stipjes voorzien is en hierdoor 

 aan een zeefje doet denken. Dit insect heeft de grootte eener gewone werk- 

 wesp, en is zwart, met geele dwarsstrepen. 



Nog andere soorten, Bembex, worden vooral in de warme luchlstreken 

 aangetroffen. Hare kaken zijn, aan den binnenrand, van tandjes voorzien. 

 Haar achterlijf is kegelvormig-eirond. De onderkaken en lip zijn meestal aan- 

 merkelijk verlengd. Zij zijn meest zwart van kleur, met geele dwarsstrepen. 

 Men ziet deze insecten , in het warme jaargetijde, van bloem lot bloem schielijk 

 vliegen. Het geluid, hetgeen hierdoor ontstaat, is een hoog, afgebroken 

 gegonsi Sommige soorten hebben eene rozenlucht bij zich. De gewone soort, 

 Bembex roslrata , bewoont Europa, en wordt zelfs tot Zweden aangetroffen. 

 Het wijfje legt hare eijeren, naast welke zij als voorraad voor de maskers, 

 allerlei Tvveevleugelige insecten plaatst, in diepe holen, die zij in de aarde 

 graaft, en ook met aarde wederom diglsluit. 



Eene tamelijk kleine inheemsche soort, Pompïlus v'idlicus, legt bij hare 

 eijeren, in gegravene aardholen, spinnen, nadat zij deze door een steek 

 met haren angel verlamd heeft. — Pomp. columbïnus , van Zuid-Amerika , 

 is eene der grootste soorten der geheele orde. 



De Scolia's {Scolia) zijn groote, meestal uitheemsche soorten, met dikke, 

 draadvormige, bij de wijfjes kortere sprieten dan bij de mannetjes; een lang- 

 werpig, eivormig achterlijf, met eenen zeer korten steel; en het ligchaam, 

 even als de pooten, sterk behaird. In het warme Europa leeft Scolia hor- 

 iörum, grooter dan onze groote wesp en het wijfje aanmerkelijk zwaarder 

 dan het mannetje. — Scolia quadrimaculata is eene Noord-Araerikaansche , 

 Scolia capildla, eene groote Javaansche soort. 



