288 



bekende, voedsel voor nachtegalen of andere zangvogels uitmaken. In den 

 nazomer verlaten de mannetjes en wijfjes, kort nadat zij hunne vleugels ver- 

 kregen hebben, het nest, en paren zich vliegende. De mannetjes sterven 

 weldra na de paring, terwijl zich de wijfjes verspreiden. Van deze worden 

 de moesten door de werkmieren naar het nest teruggebragt, om daarin hare 

 eijeren te leggen. Degenen, welke niet opgevangen worden, scheuren hare 

 zeer los bevestigde vleugels af, maken een nieuw nest , waarin zij eijeren 

 leggen , vangen werkmieren op, om haar in het maken van het nest te helpen , 

 overwinteren daarin met haar kroost, en vormen op deze wijze nieuwe ko- 

 loniën, welke zich in het volgende jaar allengskens uitbreiden. Het wijfje 

 legt eerst eijeren van werkmieren, vervolgens mannelijke en eindelijk vrou- 

 welijke. Sommige inheemsche soorten zijn zeer lastig, doordat zij in menigte 

 in de huizen dringen, en allen voorraad of vele andere dingen vernielen. — 

 De volgende soorten zijn allen van eenen angel ontbloot. De grootste van ons 

 werelddeel is de mode mier {Formica rii fa). De geslachtlooze voorwerpen 

 zijn een-derden duim lang en zwart, maar het borststuk en de kop zijn rood. 

 Zij bedekt hare kunstrijke, van galerijen en kamers voorziene nesten, van 

 buiten met eene onregelmatige koppelvormige hoop vau zand, bladeren, stukjes 

 hout, enz. De bruine mier {Form. fusca), mede uit ons werelddeel, maakt 

 hare, uit verscheidene verdiepingen bestaande, nesten uit klei of leem. Zij is 

 zwart, maar heeft roode beenen. Eene soort uit Cayenne, Form. bispinösa, 

 bouw't haar groot nest van pluis, van het zaad van planten ontleend. De werk- 

 mieren van sommige Europeaansche soorten , zoo als Form. sanguinèa en 

 rufescens, maken geregelde stroop- en rooflogten in de nesten van andere 

 miersoorten , vooral van Form. fusca en cuniculnr ia, en worden om deze 

 reden ama%one?i-mieren genoemd. Zij trekken tot dit einde, tegen het 

 vallen van den avond , en dagelijks op hetzelfde uur, in geslotene gelederen 

 naar eene naburigen mierenhoop van andere soorten; leveren, wanneer zich 

 deze verdedigen, geregelde veldslagen, terwijl andere partijen van haar zich 

 afzonderen , in den hoop dringen , de maskers en poppen der werkmieren 

 met hare kaken vatten, en naar hare nesten slepen. De op deze wijze geroofde 

 werkmieren moeten nu, zoodra zij ontwikkeld zijn , alle werkzaamheden alleen 

 verrigten , en zulk eene hoop beslaat derhalve uit vier soorten van voorwerpen , 

 namelijk mannetjes, wijfjes, geslachtlooze krijgslieden of Amazonen, en 

 werkende slaven, welke de geroofde werkmieren van eene andere soort zijn. — 

 Onder de Europeaansche soorten met een angel behoort de roode angelmier, 

 Form. {Myrm'ica) rubra. Andere angeldragende soorten uit het heete Amerika, 

 b.v.Form. {Crijplocerus) atrdta, hebbeneenen zeer groeten, aan weerszijde 

 van eene sleuf voorzienen kop, in welke het andere gedeelte der sprieten sluit. 

 Bij de ongezellige mieren {Mutilla) worden geene zoogenaamde geslacht- 

 looze voorwerpen aangetroffen; de mannetjes alleen hebben vleugels, en de 

 vleugellooze wijfjes hebben eenen angel, maar geene nevenoogen. Het eerste 

 zoowel als het derde lid harer sprieten, is verlengd. Zij leven in de heete 

 en warmere streken der oude wereld. Hare zeden zijn zoo goed als onbekend. 

 Zij bewonen bij voorkeur zandachtige, drooge en aan de zon blootgestelde 

 streken. Men ziet de mannetjes veelal op bloemen zitten ; maar de wijfjes 

 houden zich steeds op den grond op, waar zij zeer schielijk loopen. Eene 



