294 



achterlijf verborgen. Hare maskers leven in die van andere insecten; die 

 van sommige zeer kleine soorten zelfs in de eijeren van Vlinders. Hare poppen 

 zijn in den regel niet door een spinsel omsloten. De soorten van dit grootc 

 geslacht zijn buitengemeen talrijk. In Groot-Briltanje alleen wil men er meer 

 dan 1000 hebben waargenomen. Zij houden zich bij voorkeur aan opene, 

 zonnige plaatsen op, waar men ze meest op bloemen ziet zitten. 



Eeiie der grootste soorten van Middel-Europa is Chulcis clavtpes , een- 

 derden duim lang. Zwart, dijen der achlerpooten rood. Eene andere, Cholcis 

 m'inüta, is zwart, met geele poolen en zeer gemeen op de bloemen van 

 schermplanten. Clialcis cauddla , uit Drazilië, heeft het achterlijf in eene 

 punt verlengd. 



Bij sommige soorten hebben de mannetjes, aan de binnenzijde der sprieten, 

 drie aanhangsels; b,v. bij Eulöphus pectinicornis , uit Middel-Europa. 



Sommige soorten uit Brazilië, hebben het borststuk verbreed en naar ach- 

 teren verlengd, zoodat het de zamengeplooide vleugels en hel achterlijf be- 

 dekt. Eene dezer, Tfwracantha Latreillei, is een-derden duim lang; het 

 borststuk is van achteren gevorkt, het lijf zwart van kleur, en de vleugels 

 zijn wilachtig en doorschijnend. 



De Gal-wespen. {Cynips.) 



De Galvvespen worden aldus genoemd, omdat de wijfjes dezer insecten 

 hare eijeren in verschillende deelen van planten, na deze doorboord te hebben, 

 leggen; waardoor de, veelal kogehormige, uitwassen, onder den naam van 

 galnoten of galappels bekend , ontstaan , in welke zich het masker geheel 

 of gedeeltelijk ontwikkelt, en waarvan het zich voedt. Men moet intusschen 

 van deze ware galappels de valsche onderscheiden, welke door toevallige wonden 

 aan planten ontstaan, en derhalve geen masker van insecten bevatten. De 

 Galwespcn wijken derhalve, door het voedsel harer maskers, van de overige 

 Popwespen af; er zijn intusschen ook soorten, wier maskers in andere in- 

 secten leven. De Galwespen zijn veelal kleine insecten met eenvoudige kleuren ; 

 regte sprieten; een zamengedrukt, van onderen gekield, en van eene sleuf 

 voorzien achterlijf, waarin de, in de rust spiraalvormig opgerolde, legboor 

 verborgen ligt. Haar kop is klein , en haar borststuk dik en gewelfd. Als 

 een zonderling verschijnsel mag men opmerken, dat men van sommige soorten, 

 b.v. van Cynips quercus folii en anderen, tot nog toe slechts wijfjes heeft 

 kunnen waarnemen, en de mannetjes nog geheel onbekend zijn. 



Voor den mensch zijn de meest gewiglige soorten degenen, welke de gal- 

 noten der eiken doen ontstaan. Deze uitwassen hebben zamentrekkende eigen-' 

 schappen, daar zij grootendeels uit looistof of looizuur bestaan, en dit vormt 

 met ijzeroxydzouten een zwart precipitaat, hetwelk het kleurend beginsel van 

 onze schrijf-inkt is. De beste galnoten worden op bladeren van eiken in de 

 Levant voortgebragt door Cijnips galUe of quercus tinctorm. Deze soort is 

 vaal van kleur, met een wit zijdeachtig vilt bedekt en heeft eene glanzige 

 zwartbruine vlek op het achterlijf; hare galnoten zijn rond, maar met vele 

 verhevenheden bedekt. De galnoten aan de bladeren of stoelen van onze eiken 

 komen van Cynips quercus folii of peüöli ; die aan de onderzijde der 



