500 



DE SNUIT-YLIEGEN. [TANYSTÖMM.) 



De Snuitvliegcn hebben eenen uitstekenden tromp, in welken een zuiger 

 uit vier tot zes draden zamengesteld, besloten is. Hare sprieten zijn kort cd 

 beslaan gewoonlijk slechts uit drie leden , van welke hel laatste veelal draad- 

 voriaig is. Hare maskers hebben de gedaante van langwerpige wormen zonder 

 poolen, met eenen harden of weeken kop, die echter voorzien is van haakjes 

 of van in- en uitschuivende aanhangsels , waarmede zij haar voedsel zuigen 

 of knagen; de meesten leven onder den grond, en vervellen, alvorens te 

 veranderen in poppen , welke naakt zijn , en reeds de meeste deelen van 

 hel volkomen insect vertoonen. Deze groole familie is zeer talrijk aan soorten , 

 welke over den geheelen aardbol verbreid zijn, en in eene menigte afdeelingen, 

 familiën en geslachten gebragt worden. De volgenden zijn cenige der voor- 

 naamslen. 



De Bremsen. {Tabanus.) 



De Bremsen hebben de gedaante van groole Vliegen, en zijn te onder- 

 kennen, zoowel aan haren zuiger, die bij de wijfjes uit zes draden beslaat 

 en veel overeenkomst heeft met dien der Muggen, als aan hare korte sprieten, 

 met drio leden, van welke het laatste in verscheidene ringen verdeeld, maar 

 niet puntig verlengd is. Haar lijf is met slechts weinig hairen bekleed. De 

 oogeu nemen bijkans den geheelen halfkogelvormigen kop in. Haar achterlijf 

 is afgeplat. De voelen zijn van drie schijfjes voorzien. Zij voeden zich met 

 het sap van bloemen, maar de wijfjes der meeste soorten leven van bloed, 

 en doorsteken tot dit einde de huid van allerlei zoogdieren, waardoor zij 

 aanmerkelijk bloedende wonden veroorzaken. 



Onder deze behooren vooral de eigenlijke bremsen. De gewone brems, 

 Tabdnus bovlnus , vertoont zich reeds in het voorjaar, vooral op weilanden, 

 waar zij met gegons rondvliegt, en vooral runderen, paarden en zelfs den 

 raensch aanvalt. Zij is nagenoeg eenen duim lang ; van boven bruin , van 

 onderen grijs, met groene oogen, geele poolen, bleekgeele vlekken en strepen 

 op het kegelvormige achterlijf, en doorschijnende vleugels. Hare maskers 

 leven onder den grond. De nimfen hebben van voren twee hoornljes, en haar 

 achterlijf loopt in zes punten uit : zij blijven omstreeks vier weken in dezen 

 staat, waarna het volkomen insect Ie voorschijn komt. — Eene andere soort, 

 Tab. lalus, van Chile, heeft het achterlijf zeer stomp en breed. In het noor- 

 delijk Afrika wordt eene zwarte soort, Tab. maroccanus , met geele vlekken 

 op het achterlijf, aangetroffen. Zij is vooral lastig voor de dromedarissen, 

 welke somtijds geheel met deze insecten bedekt zijn. 



De regenbremsen, Ecematopöta , zijn meer dan de helft kleiner en hebben 

 geene nevenoogen. De gewone regenbrems , Heem. pluvialis, is gemeen in 

 Europa en ook in ons land, en zwarlachlig van kleur. Men ziet haar vooral 

 bij warm regenachtig weder. Het wijfje valt voornamelijk onze huisdieren 

 door hare hevige steken lastig. 



Even klein, even gemeen en lastig zijn Tab. {Chrysops) ccEcülkns en 

 relictus, welke, even als de meeste eigenlijke Bremsen, drie nevenoogen 

 hebben. 



