504 



van eenige weken, en daar het volkomen insect reeds veertien dagen later te 

 voorschijn komt, zoo volgen de verschillende generatiën van maand tot maand 

 op elkander. Andere, met onze Huisvlieg verwante soorten, zoo als Musea 

 corvlna, leven in de vrije lucht, en komen niet in de woningen. Hetzelfde 

 heeft plaats met de goiidulieg, Musea ceesar, die goudachtig groen is, zwarte 

 pooten heeft, en hare eijeren in krengen legt. Eene der groote inheemsche 

 soorten is de blaautue vleeschvlieg of brommer, Musea vomilor'ia. Zij be- 

 reikt eenen halven duim lengte; haar kop is zwart, en het achterlijf glanzig 

 blaauw. Zij laat, bij het vliegen, een sterk gegons hooren ; heeft eenen bui- 

 tengewoon fijnen reuk, en legt hare eijeren op het vleesch of, door de aas- 

 achtige lucht van sommige planten (Arum dracuncülus) bedrogen, zelfs op 

 deze. Het masker verlaat, zoodra het tot pop wil veranderen, het vleesch, 

 en verbergt zich boven of onder den grond. Nog grooler dan de blaauwe, 

 is de grijze vleeschvlieg, Musea {Sarcophaga) carnar'ia, wier oogen minder 

 digt bij elkander staan dan bij de overige eigenlijke Vliegen , en welke vooral 

 daardoor merkwaardig is, dat de eijeren in het lijf der moeder ontwikkelen 

 en door deze, als maskers, op vleesch of het aas, of zelfs in de wonden 

 van menschen en dieren gelegd worden. Zij heeft roode oogen; haar rug 

 is van zwarte strepen en het achterlijf van zwarte vlekken voorzien. 



De Sluip-vliegen. {TacJwia.) 



De Sluipvliegen , Tachina of Echinomgia , eene aan soorten buitengewoon 

 talrijke familie vormende, zijn daardoor merkwaardig, dat de maskers van 

 velen, even als die der Sluipwespen, parasilisch in de maskers van andere 

 insecten, vooral in rupsen, leven, die zij echter verlaten wanneer zij tot 

 pop veranderen. De volkomen insecten worden op bloemen en planten aan- 

 getroffen. Hun achterlijf is met borstels bezet. Het tweede lid der sprieten 

 is verlengd, en men ontwaart, aan den wortel van het derde lid, een bor- 

 steldraadje. Zij vliegen schielijk. De moesten zijn klein. Intusschen wordt 

 in ons vi-erelddecl eene soort, nagenoeg van de grootte eener Hommel aan- 

 getroffen. Dit is Tach. grossa. Zwart; kop roestgeel. Wortel der vleugels 

 ros. — Eene andere, slechls een-derden duim lange soort, Tach. vhulis, is 

 glanzig groen met zwarte pooten en heeft hierdoor veel overeenkomst met 

 de Goudvlicg. 



De Mest-vliegen. (ScatopM^a.) 



De Meslvliegen hebben de vleugels zoo lang, dat zij in de rust, ver over 

 het achterlijf heenreiken. 



De gewone soort, Scatophaga stercorarla, een-derden duim lang, heeft 

 het lijf sterk met grijsachtig geele hairen bekleed. Het voorhoofd is ros en 

 de sprieten zijn zwart. Zij wordt menigvuldig op meslhoopen aangetroffen, 

 en legt hare eijeren vooral gaarne in de uitwerpsels van menschen , waar zij , 

 door middel van twee vlcugelvormige aanhangsels op de oppervlakte blijven 

 hangen, en voor eene gcheele indompeling gevrijwaard worden. 



Aan dit geslacht sluiten zich verscheidene andere aan , onder welke vooral 

 merkwaardig zijn de graanvliegen , Oscunsfril enpumiliönis , wier maskers 



