317 



de grondkleur der achlervleugels min of meer groenachtig. De rups leeft op 

 het wilde vioollje (Vïöla canïna). — De groolsle inheemsche soort, die echter 

 slechts in de grens-provincien aangetroffen wordt, is Arcj. paphia. Vlugt twee 

 en drie-vierden duim. Achlervleugels op de onderzijde groen, met schuinsche 

 zilverglanzige banden. De rups leeft van de bladeren van de framboos en 

 het wilde vioollje. 



Aan de Parelvlinders sluiten zich andere soorten, MeJilcea, aan, welke 

 door hare hoofdkenmerken, gestalte en kleur, met deze overeenstemmen, 

 wier vleugels echter op de onderzijde, in stede van zilver- of parelmoer- 

 achtige vlekken of strepen, zwarte vlekken of strepen, en meestal bovendien 

 oranjegeele dwarsbanden hebhen. Eene der gemeenste soorten is Mei. arlê- 

 mis. Vlugt, bij het wijfje, anderhalven duim; bij het mannetje minder. 

 Roodgeel met oranjebruine, met zwart omzoomde dwarsbanden. De rups 

 leeft op Scabiosa, Plantogo en andere planten. — Bij eene even groote soort, 

 Mel.cmxia, vormen de beide hoofdkleuren, zwart en roodgeel, vierkante 

 vlekken. Beide uit ons werelddeel. 



De Nijmphalis hebben in het algemeen dezelfde kenmerken als de Va- 

 nessa's; maar hare sprieten zijn meer verlengd, en de rupsen hebben slechts 

 eenige doornen of vleezige aanhangsels, en zijn, aan haar eenigzins gevorkt 

 achtereinde, dun. De meeste soorten zijn zeer fraai van kleur. In hel zuiden 

 van Frankrijk wordt aangetroffen de iasius, Nijmph. iasius. Vlugt drie duim, 

 De achtervleugcls met twee smalle slaarlachlige aanhangsels. Hoofdkleur 

 bruinzwart, met blaauwen weerschijn. Voorvleugels breed, met rood, achter- 

 vleugels met geel gezoomd. De rups heeft vier hoornen aan het achterhoofd 

 en is, even als de zeer dikke en korte pop, groen van kleur. Tot deze af- 

 deeling bchoorcn ook de his-vlinders, Nympli. (Apalüra) iris en iïia, die 

 in de busschen van sommige stroken van Middel-Europa zeer gemeen zijn. 

 Vlugt twee en een halven duim. Hoofdkleur bruin, met blaauwen weerschijn. 

 Vleugels met lichte banden en vlekken. De rupsen leven vooral op populieren 

 en wilgen. 



Aan deze afdeeling sluiten zich vervolgens een aanzienlijk getal uilheemsche 

 soorten aan. Eene der merkwaardigste, om hare zeden, is Nymph.férönïa, 

 van Brazilië. Vlugt drie duim. Blaauwachtig grijs, geheel met lichte en 

 donkere vlekken als gemarmerd. Gemeen in Oranjc-bosschen. Vliegt hoog; 

 zet zich echter dikwijls aan boomstammen en dan steeds den kop naar bene- 

 den gerigl en de vleugels horizontaal uitgebreid. Loopt zeer schielijk, vooral 

 wanneer twee voorwerpen, waarschijnlijk van verschillende sekse, elkander 

 vervolgen, en laat alsdan, in korte tusschenpoozingen, een tikkend geluld 

 hooren, hetgeen tol op twintig passen afstands duidelijk vernomen wordt. 



In Zuid-Amerika worden een aanzienlijk getal, meestal zeer groote soorten, 

 Morpho, aangetroffen, welke door hare kenmerken met de voorgaande over- 

 eenstemmen, maar wier vleugels op de bovenzijde, in het midden lichter 

 (gemeenlijk prachtig melaalblaauw), op de onderzijde bruin met roode of 

 andere oogvlekken, zijn. Eene der meest algemeene soorten is Morpho 

 hèlënor. Vlugt vijf duim. 



Men onderscheidt onder den naam van Satyrus of Hipparcliia eene reeks 

 van soorten, van welke sommige klein, andere tamelijk groot zijn, met 



