522 



zich gaarne met de bladeren van den wijngaard ; zij zijn bruin van kleur, 

 van voren met eenige zwart-en-wille oogvlekken , en haar ligchaam loo[it 

 van voren tamelijk puntig uit : zij of de vlinders worden derhalve in vele 

 streken olifant, zivijnije of wijncjaard-vUnders genoemd. De zeldzaamste 

 van allen is Sphinx cêléno . Vlugt meer dan twee en een halven duim. Voor- 

 vleugels bruin, met wille strepen. Aclilervleugels rood, met zwart gestreept. 

 De gewone soort, Sphinx elpénor, die ook in ons land aangetroffen wordt, 

 is even groot als de voorgaande , en purperachlig olijfgroen ; het lijf met 

 purperroode strepen; de vleugels met breede lichlroode zoomslrcpen. De 

 kleine olifant-pijlstaart. Sphinx porcellus , heeft slechts twee duim vlugt 

 en is ülijfgroen, met breede roséroode strepen en zoomen. 



Bij sommige soorten {Smerinthus) zijn de vleugels langs den buitenkant 

 ingekorven ; de voorvleugel loopt hoekig uit; de sprieten zijn als van zaag- 

 tandjes voorzien; de long is kort; zij zuigen ziltende, en houden de vleugels 

 in de rust tamelijk sterk uitgebreid. De rupsen zijn sagrijnachlig, biaauwgroen 

 met lichte dwarsstrepen, en de poppen liggen onder de aarde verborgen. De 

 gemeenste soort, ook bij ons te lande, is de linden-pijlstaurl , Sphinx iVïcb. 

 Meer dan twee en een halven duim vlugt. Voorvleugels met witgroenc, olijf- 

 kleurige en roodachtige vlekken. Achlervleugcls roodachtig. Kleur, volgens 

 de voorwerpen, veelvuldig gewijzigd. De rups voedt zich voornamelijk met 

 de bladeren van den lindenboom. De populier-pijhtaart, Sphinx populi, 

 heeft ruim drie duim vlugt, en tamelijk breede, bruin- of roodgrijze vleugels 

 met geele aderen. De rups leeft voornamelijk op populieren. De paauwoog- 

 pijhtaart, Sphinx ocellala, heeft de achlervleugcls gedeeltelijk rood en met 

 eene groote, blaauwe, met zwart omzoomde vlek. De rups voedt zich voor- 

 namelijk met de bladeren van wilgen. Voornoemde drie soorten zijn algemeen 

 over geheel Europa verbreid. Veel zeldzamer is daarentegen de eiken-pijlstaart, 

 Sphinx quercus. Vlugt meer dan drie duim. Okergeel, met bruine en rood- 

 achtige schakeringen en d warsbanden. De rups voedt zich met de bladeren 

 van jonge eikenboomen. 



Sommige kleine soorten {Macroglossa) hebben een bundel hairen aan weers- 

 zijde van het achterlijf. Hare tong is lang, en zij vliegen zeer schielijk en 

 veelal reeds over dag. De meest verbreide soort is de meekrap-pijlstaart , 

 Sphinx stellalarian. Vlugt twee duim. Voorvleugels grijsbruin. Achter- 

 vleugels bruinachtig oranje. De rups leeft op de meekrap, het lieve-vrouwen 

 bedslroo en andere diergelijke planten. — Bij sommige soorten zijn de vleugels 

 in het midden doorschijnende als glas : hetzij dat de schubjes ontbreken of 

 zoo los zitten , dat zij bij het eerste vliegen verloren gaan. Onder deze behoort 

 Sphinx fucïformis. Vlugt ruim anderhalven duim. Vleugels met eenen bruin- 

 rooden zoom. Eene verwante soort, maar met zwart omzoomde vleugels, is 

 Sphinx bombyl'iformis. 



Een zeer aanzienlijk getal kleine soorten, Ses)a , hebben door hare smalle, 

 grootcndeels doorschijnende vleugels, hare eenvoudige kleuren, en haar, veelal 

 met lichlkleurige ringen versierd achterlijf, eene zekere uiterlijke overeen- 

 komst met de Wespen of sommige Vliegen. Hare poolen zijn krachtig en met 

 doornen gewapend. Zij hebben eenen kleinen kop, maar groote oogen. Het 

 veelal slanke achterlijf is niet zelden, aan het einde, van langere hairen 



