352 



van zijnen gewonen omvang uitgezet is en eene kogelvormige gedaante ver- 

 kregen heeft, en laten dan eerst vrijwillig los. Het mannetje hecht zich 

 bij de paring aan den buik van het wijfje , de opening der geslachtsdeelen 

 ligt bij het mannetje aan den wortel van den zuiger ; bij de wijfjes tusschen 

 de twee eerste paren pooten. Het wijfje kleeft hare eijeren aan het lijf, met 

 een kleverig helder vocht, hetgeen zij uit den mond doet vloeijen. 



De gewone soort in onze bosschen is Ixodes ricinus : tek, hondsmyt, 

 louvette, Zecke genoemd, donker bloedrood van kleur, en vooral bekend aan 

 de jagers, omdat zij zicii aan de jaglhonden en menschen, bij deze veelal aan 

 de beenen, vasthecht. Het beste in dit geval is, deze dieren rustig te laten 

 zitten, lot dat zij van zelf loslaten, of hen daartoe te dwingen, door ze met 

 terpentijn, tabaksolie, of kwikzalf te bestrijken; indien men ze losschaurt, 

 blijft de snuit in het vel zitten, en er ontstaat gewoonlijk een hevig jeuken, 

 zwellingen of zelfs zweren. Eene andere soort, lx. americanus of nujua, 

 in vele streken van Amerika onder den naam van piques bekend, is in dit 

 werelddeel menigvuldig en zeer lastig voor menschen en vee. Andere groote 

 soorten leven op Java, waar men ze dikwijls aan zwijnen, en andere groote 

 dieren , zelfs op waranen en slangen vastgehecht vindt. 



De Mijten. {Acarus.) 



Men noemt mijlen meer het bijzonder, zeer kleine soorten zonder oogen ; 

 met een eivormig, week, door enkele, lange, beweegbare borstels bezet lijf; 

 met korte, dikke pooten, die van een haakje en een, veelal gesteeld, zuigertje 

 voorzien zijn ; en aan wier mond men van voren eene insnede opmerkt. 



Vele soorten leven in allerlei eetwaren, als meel, vijgen, rozijnen of andere 

 voorwerpen in onze huizen. Onder deze behooren ook de kaasmijt, Acariis 

 domeslicus, die, zoo als iedereen weet, in menigte onze kaas doorwoelt; 

 en Ac. destruclor, die aan de verzamelingen van insecten en opgezette dieren 

 veel schade toebrengt , en die hare tegenwoordigheid verraadt door fijne, onder 

 de aangetaste voorwerpen opgehoopte, stof. 



Anderen en wel de lastigste van allen zijn de schurftmijlen , Sarcoptes, van 

 welke men verscheidene, op menschen en zoogdieren levende soorten aan- 

 treft. De gewone sclmrflmijt, Sarc. scabiei, graaft fijne kanalen onder 

 de opperhuid des menschen, en veroorzaakt op deze wijze den, onder den 

 naam van schurft bekenden, uitslag. De puisten, welke men daarbij opmerkt, 

 bevatten het dier zelf niet, maar gewoonlijk zijne eijeren. Zij kan van den 

 eenen mensch tot den anderen overgebragt worden, en men neemt haar, vooral 

 in het zuidelijke Europa, of in het algemeen bij onzindelijke menschen, waar. 

 Eene andere soort is de puistmul, Sarc. exulcerans. Op het paard wordt 

 Sarc. equi gevonden. 



De Zak-mijt. {Simonia.) 



Dit diertje, Simonia oï Demodex folliculörum , leeft in de smeerzakken 

 {cbmèdo, Mit-esser genoemd), welke men bij vele menschen in de huid van 

 het gezigt, vooral van neus en ooren, waarneemt. Het is hoogstens een-tiende 

 lijn lang, heeft een worravormig achterlijf, hetgeen in den lateren leeftijd 



