559 



onder sleenen of de wortels van boomen en in rotsspleten , niet zelden velen 

 bij elkander, verschuilen, en, wanneer zij verontrust worden, met groote 

 snelheid en gedruisch , veroorzaakt door het zamenklappen hunner scharen, 

 in de zee vlugten. Eene andere, kleinere soort, Grapsus barbdtus oï penicil- 

 Iiger, van Achter-Indië, heeft de onderzijde der eindleden van de scharen, 

 digt met lange hairen bekleed. Zij leeft in rivieren, trekt echter jaarlijks 

 in groote menigte in zee. De in de meer noordelijke streken , b.v. aan de 

 kusten van Noord-Amerika levende soorten, kruipen, bij aannadering van 

 den winter, veelal op den grond der wateren onder den modder, en komen 

 eerst in het volgende voorjaar op nieuw te voorschijn. — Sommige soorten, 

 Telphüsa, houden zich uitsluitend in zoet water op. Zij hebben zeer korte 

 sprieten. Eene dezer, Telph. fluviutilis, heeft de schaal eenigzins hart- 

 vormig, van omstreeks twee duim in middellijn en is grijs- of geelachtig 

 van kleur. Zij wordt in het zuidelijke Italië en Sicilië, in Griekenland en 

 Egypte aangetroffen , waar zij moerassen en de oevers van meren of rivieren 

 bewoont. Zij houdt zich veelal, in den modder begraven, schuil; en kan 

 maanden lang in vochtige kelders levend gehouden worden. Zij wordt veel 

 gegeten, zelfs ongekookt, en tot dit einde, risgewijze aan touwen geregen, 

 Ie koop op de markten gebragt. Dit dier was reeds bij de oude Grieken en 

 Romeinen bekend, en men vindt zijn afbeeldsel zelfs op sommige munten, 

 van het oude Agrigenlum op Sicilië afkomstig. — Zeer beroemd om hare 

 levenswijze zijn de zoogenaamde landkrabben, Gecarcinus, welke zeer 

 korte sprieten hebben. Hare schaal is van achteren als afgehakt, loopt naar 

 voren puntig toe, heeft echter in het algemeen eene hartvormige gestalte. 

 Zij hebben, boven de kieuwen, eene soort van vergaderbak voor water, ten 

 einde hare kieuwen, builen het water, vochtig te houden. Zij leven op 

 het land, veelal in vochtige wouden, sommigen ook op rotsen, aan geheel 

 drooge plaatsen ; zij slaan hun verblijf zelfs bij de woningen, vooral in de 

 nabijheid der riolen, of zelfs op kerkhoven op, en beknagen, zoo als men 

 in West-lndië algemeen gelooft, zelf menschcnlijken , weshalve zij op vele 

 plaatsen van deze gewesten ook niet gegeten worden, ofschoon hun vleesch, 

 wanneer zij vet zijn, op andere plaatsen voor eene groote lekkernij gehouden 

 wordt. Verontrust, pakken zij haren vijand met eene harer scharen, en 

 geven eenen geweldigen ruk, waarbij dit wapen gewoonlijk afscheurt. De 

 beroemdste soort, Gec. ruricöla , heeft de grootte van onze Zeekrab; de 

 voorlaatste leden harer achterpooten zijn met zes rijen van stekels gewapend, 

 en zij is gewoonlijk violet-purperkleurig, somtijds lichter en zelfs geelachtig, 

 met of zonder lichte vlekken. Zij wordt zeer menigvuldig op de eilanden 

 van West-lndië aangetroffen en komt ook op het naburige vaste land voor. 

 Het gewone verblijf dezer dieren is een tot twee uren gaans van het zeestrand 

 verwijderd. Reeds in de maand Februarij beginnen zij zich, eerst in klei- 

 neren, vervolgens in steeds toenemenden getale, te vereenigen, en tot in de 

 maand April gezellig in eene regie lijn naar het strand te trekken , waar de 

 wijfjes hare eijeren in de zee leggen. In de maanden Mei en Junij nemen 

 zij, zeer vermagerd, de terugreizeaan; graven, in de maand Augustus, holen 

 in den grond, die zij met bladeren beleggen, van boven diglsloppen, en 

 waarin zij vervellen. Eene maand later komen zij daaruit weder Ie voorschijn, 



