39=J 



in zoet \\ater aangetroffen worden; twee groote , aan het uileinde, zelden 

 aan den wortel (Cycloslonia, Auricüla), van de oogen voorziene voelers, 

 en beneden deze gewoonlijk nog ivvee kortere, somtijds onduidelijke voelers 

 hebben. Üe voet is van het ligchaam afgezet, hetgeen min of meer spiraal- 

 vormig gewonden is, en in een hoorn van diezelfde gestalte, zonder deksel, 

 behalve bij Cyclostoma, teruggetrokken kan worden. Zij ademen allen door 

 longen, zijn, behalve Cyclostoma, hermaphrodielen , die zich echter weder- 

 keerig bevruchten, voeden zich met bladeren en andere deelen van planten, 

 en zijn in groolen getale over alle werelddeelen verbreid. Men kan bij deze 

 onderafdeeling de volgende geslachten aannemen, die echter op velerlei wijze 

 in elkander overgaan. 



De Boom-hoorns. {Helix.) 



Dit uitgebreide geslacht bevat een zeer groot getal soorten, welke door den 

 vorm en de kleur der hoorns veelvuldige onderlinge verscheidenheden ver- 

 toonen. De dieren zijn steeds van vier voelers voorzien. De hoorns zijn kegel-, 

 kogel- of schijfvormig, met eenen mm of meer duidelijken navel, met eene 

 opening, die breeder is dan hoog, schiiinsch, aan den grond niet ingesneden 

 en met of zonder tanden. De mannelijke geslachtswerktuigen zijn geheel in 

 den eijerstok verborgen, en beiden zeer zamengesteld ; in hunne nabijheid en 

 daarbij behourinde ligt een in een beursje vervat pijlvormig kalkstijltje, de zoo- 

 genaamde liefdepijl, hetgeen jaarlijks hersteld wordt. Zij leggen eijeren , die 

 met eene zeer dunne kalkachlige schaal bekleed zijn. Zoowel de in koude 

 als in drooge heete streken levende soorten houden eenen winterslaap, en 

 zij sluiten alsdan haar huisje met een dun vliesje of met eene soort van 

 broozen kalkachligeii deksel, die bij hel ontwaken wederom afvalt. Zij houden 

 zich op den grond, maar veelal op heesiers op, en zijn over de geheele wereld 

 verbreid. Men heeft reeds vijflirnhonderd of meer soorten van dit geslacht 

 gemeend te moeten onderscheiden , en deze wederom in een groot getal onder- 

 geslachten verrangschikt. 



Eene der grootste Europeaansche soorten is de zoogenaamde wijnyaard- 

 slak, Ie grand escargol , Helix pomatla. Haar hoorn is grooler dan eene 

 kastanje en roodachtig bruin. Zij is gemeen in het warme en gematigde 

 Europa, en werd in de vorige eeuw, in Holland, in sommige buitenplaatsen 

 ingevoerd. Zij houdt haren winterslaap onder den grond, waar zij ook hare 

 eijeren legt, die nagenoeg de grootte eener erwt hebben. Zij wordt in de 

 warme streken van Europa gegeten, en men brengt er tot dat einde, duizen- 

 den bij elkander in kuilen , die in den grond gemaakt worden , waar men ze tot 

 den tijd van den winterslaap, met salade of andere planten voedert, en ver- 

 volgens, vooral van Marseille, zelfs naar sommige Fransche koloniën in andere 

 werelddeelen vervoert. — Eene andere, tamelijk groote soort, Ie jardinier, 

 Helix adspersa , die over het grootste gedeelte van Europa verbreid is, en 

 ook bij ons voorkomt, heeft eene ruwe schaal met eenen witten mond, en 

 bruin en grijs gevlekte, breede strepen. — De boomslak, Helix arbuslurum , 

 overal gemeen in Europa, is kleiner en heeft eenen bruinen band en bruine 

 vlekken. — De luinslak, Helix nënioralis , zeer gemeen in onze tuinen, is 

 geelachtig met een lot vijf bruine strepen, en eene bruine raondopening^. — 



