595 



, Men onderscheidt van deze Hel. horlensis, met eene witte raondopening, en 

 veel zeldzamer in ons land. — Eene zeer kleine soort, Helix cellana , is vvit- 

 achtig en houdt zich aan vochtige plaatsen, b.v. muren, oud hout, enz. op. — 

 Op Java leeft eene soort. Helix cürlna , wier huisje licht citroengeel is, en 

 die ongeveer de grootte heeft van onzen Wijngaardslak. — Helix pijrostöma, 

 van het vaste land van Indië, is grooter en geheel wit, maar heeft eenen 

 bruinen mond. Helix Cunnimjlinmii van Nieuw-Zeeland, is geheel afgeplat, 

 en lichtbruin met donkerbruine strepen. Eene lichtbruine soort van Panama, 

 Helix labïjrinttius , heeft eenen oorvormigen mond. 



Bij sommige soorten, Anaslóma, is de mondopening van tanden voorzien 

 en naar de sjiits van den hoorn gekeerd, dus in eene tegenovergestelde rigting 

 als bij de overige soorten. Hiertoe behoort An. ringens van het vaste land 

 van Indië, ruim een duim in middellijn. 



De Tijger-hoorns. {Bulinuis.) 



De Tijgerhoorns hebben een eivormig, langwerpig of zelfs torenvormig 

 huisje, met eenen mond die langer is dan hoog en die het buitengedeelte 

 van zijnen zoom veel langer heeft dan het binnengedeelle, en met eene regte 

 spil die als afgehakt is en aan den grond geene insnede heeft. De mond 

 van het buisje is somtijds getand, en zijn zoom nu eens schcrpkantig, 

 dan dik, of zelfs omgeslagen. Zij leven op het land. Sommigen {Pnrlüla 

 genoemd) brengen levende jongen ter wereld, maar de meesten leggen eijeren, 

 en deze zijn veelal grooter, somtijds buitengewoon groot, b.v. bij Buluuus 

 ovatus, waar zij in dit opzigt nagenoeg een duivenei evenaren. Men heeft 

 omstreeks 600 soorten van dit geslacht onderscheiden. De meesten worden 

 in de heete gewesten, vooral in Zuid-Amerika aangetroffen. Eenige der 

 meest in het oog vallende soorten zijn de volgenden. 



Bul. ovatus, van het vaste land van Indië, vijf duim lang: lichtbruin, 

 met donkerbruine overlangsche strepen. Bul. pulycliroa, van de Philippijn- 

 sche eilanden, van de grootte van onze Wijngaardslak, groen, met witte 

 dvvarsbaiiden. Bul. citnnus, van den Indischcn Archipel, geele topslak 

 genoemd, is citroengeel, veelal ovcrlangs met bruin gevlamd; Bul. Winteri, 

 van Java, zwavelgeel, de mond dik en omgeslagen. 



De Agaat-hoorns. {Ackatïna.) 



Zij hebben groole overeenkomst met de Tijgerhoorns; maar de mond van 

 het huisje is langer dan breed, de builenzoom is nooit snijdend, noch om- 

 geslagen, noch verdikt, en de spil is glad en van ondeivn als afgehakt. Men 

 kent reeds honderd en vijftig soorten van dit geslacht. Zij bewonen nagenoeg 

 dezelfde streken als de Tijgerhoorns, en sommigen bereiken eene zoo aan- 

 zienlijke groolte, dat zij hierin alle overige Landslakken overtreffen. Eenige 

 der meest in het oog vallenden zijn de volgende : Achatina perdix of varie- 

 gala, ruim een halven voet lang, lichtbruin, met donkerbruine overlangsche 

 zig-zag-slrepen. Ach. piirpurèa, evenals de voorgaande van de Goudkust, 

 maar een-derde kleiner, olijfgroen, van binnen geheel purperkleurig. Ach. 



SO 



