415 



Men noemt aarddukken (in het Hoogduitsch Wejschnecken) of meer in 

 liet bijzonder Llmax of Arion, de soorten, bij welke de mantel op liet 

 voorgedeelle van het ligchaam beperkt is, en eeue soort van schildachtige 

 verhevenheid vormt, welke de ademholte overdekt: de openingen tot deze 

 holte en de aars liggen aan den regter-rand van het schild ; die der ge- 

 slachtswerktuigen lusschen de regter-voelers. De oogen zijn aan het einde der 

 groüte voelers geplaatst, en deze dieren stemmen hierin, en inde wijze waarop 

 zij hunne voelers instulpen, als ook door hun geheel maaksel, met onze 

 Tiiinslakken overeen , die zich echter steeds door haar volkomen huisje 

 onderscheiden. De onder den mantel geplaatste schaal heeft de gedaante van 

 een klein schijfje. Zij voeden zich met allerlei planten, leven aan vochtige 

 plaatsen op den grond, vooral aan vochtige muren, onder steenen , bloem- 

 potten, enz., en zelfs in de gebouwen tot in de kelders, anderen ook op 

 hoornen, houden zich over dag schuil, kruipen 's nachts rond en laten alsdan, 

 langs haren gclieelen weg, eene slijmerige, zilverachtig-gliiisterende streep 

 na. — De grootste van onze inheemsche soorten , Lim.cinèréas of maximus, 

 wordt tot een' halven voet lang, heeft eenen gladden mantel, en is grijs 

 met zwarte strepen of vlekken. Zij leeft gaarne in kelders, waar zij de 

 groenten eet. — Eene andere, bij ons gemeene soort, de roode aardslak, 

 Limaxrufus, is zoo lang als een vinger en geelrood van kleur. Men vindt 

 haar in tuinen en bosschen , vooral na dat het geregend heeft, rondkruipen. 

 Zij legt twintig tot dertig, met eene witte, lederachlige schaal bekleede, 

 eijeren, aan steenen of tegen kruiden. Men kookt er somtijds soep van, als 

 een versterkend middel voor zwakke personen. Men heeft van deze soort 

 afgescheiden de zwarte aardslak, Limax ater, die zich daarvan slechts 

 door hare zwarte kleur schijnt te onderscheiden : haar voet is somtijds met 

 wit omzoomd. — De veldslak. Limax agrestis , ruim eenen duim lang en 

 witachtig, wordt in tuinen en op velden in zeer groole menigte aangetroffen, 

 en rigt niet zelden groote schade aan, door groenten enz. te vernielen. Haar 

 slijm is zoo taai, dat het niet zelden draden vormt, waaraan zich deze dieren 

 van de hoogte af laten zakken. 



Sommige, de heete en warme luchtstreken bewonende, soorten, Par- 

 macella, hebben een grooter, in het midden van het ligchaam geplaatst, 

 mantelschild , hetgeen van voren geheel vrij is. De kleine daarin bevatte schaal 

 is een weinig schroefvormig gewonden. Hiertoe behoort Parm. Olivieri uil 

 Mesopolamië en Parm. palliolum uit Portugal. 



Nog anderen, Teslncella, onderscheiden zich van onze Aardslakken, doordat 

 de mantel, die eene kleine ovale en tlaauw gewondene schaal bevat, aan het 

 achtereinde van het ligchaam geplaatst is, en doordal de ingang tol de ademholte 

 en de aars tevens hier uilkomen. De meest bekende soort. Test. haliotidèa, 

 bewoont het zuidelijke Frankrijk en voedt zich met regenwormen. 



DE STRAND -SLAKKEN. [ONCIDIUM.) 



De Slrandslakken , Oncidium, gewoonlijk Onchidmm of ook Peronia 

 genoemd, zijn naakte Slakken uil de heele en warme gewesten, welke zeer 



