41 ö 



Sommige soorten hebben eenen buitengewoon grooten voet, maar eenen 

 kleinen mantel, die overdekt is door eene platte schotelvormige in een gekromd 

 puntje uilloopende schaal, onder wier regter-rand de kieuwen liggen, die 

 uit talrijke vederachtige blaadjes bestaan. Zij hebben twee voelers. Hiertoe 

 behooren Umbrella mediterranea , uit de Middellandsche zee, nagenoeg vier 

 duim lang en geelbruin, en Umbr. indica , uit de Indische zee. 



De Schotel-slakken. {Patella.) 



De Schotelslakken (limpels in het Engelsch) hebben een sterk afgeplat 

 ligchaam, wiens bladvormige kieuwen rondom het ligchaam in eene sleuf 

 tusschen den mantel en den rand van den voet geplaatst zijn, terwijl het 

 gehcele dier overdekt wordt door eene konisch schotelvormige schaal, wier 

 rand over (iien van het ligchaam heenrcikt. Zij naderen hierdoor de Hoorn- 

 slakken , van welke zij zich echter door hare uitwendige kieuwen onder- 

 scheiden. De kop vormt eene soort van snuit, met twee voelers, aan wier 

 wortel de oogen staan. De tong is gewoonlijk hmger dan het ligchaam en 

 ligt, in de rust, opgerold in de ügchaamsholle. Zij hechten of liever zuigen 

 zich met haren, nagenoeg kringvormigen voet aan rotsen zoo vast, dat 

 men ze slechts met geweld kan afscheuren, en schijnen zich ook niet van 

 hare woonplaats te verwijderen. Deze dieren vvirden in alle zeeën, maar 

 vooral in die der warmere en heete gewesten aangotrotfen. Men heeft ge- 

 meend, een honderdtal soorten te moeten onderscheiden. 



Hiertoe behooren Palella mexicana van Acapulca , de grootste soort, zes 

 duim lang en wit van kleur. Pal. compressa van Zuid-Afrika, vijf duim 

 lang, is zijdelings sterk zamengedrukt. Het bonnetje, Pal. saccharina, 

 uit de Moluksche zee, zoo groot als een gulden, maar met zeven groots 

 in tandachlige uitsteeksels uitloopende ribben, is wit, met zwart gemarmerd. 

 Aan het zeewier op ons strand vindt men van tijd tot tijd Pat. vulgata ; de 

 kustbewoners noemen haar lepellwedje of tepeldoosje. 



De Tor-slakken. {Chiton.) 



De Torslakken {oscabrion in het fransch, bij ons zee-pissebed genoemd) 

 vormen eene hoogst afwijkende familie, en onderscheiden zich oogenblikkelijk 

 van alle overige hoorns en schelpen, doordat hare schaal uit acht, achter 

 elkander liggende stukken , gevormd is , welke hetzij met dwarsnaden tot een 

 geheel vereenigd zijn, hetzij ieder op zich zelf, van elkander verwijderd 

 liggen, maar onderling bewegelijk zijn, op den mantel zitten, en van dezen 

 min of meer bedekt worden. Het dier zoowel als de schaal hebben eene 

 min of meer verlengd eironde gedaante, en beide te zamen vormen een 

 van onderen plat, van boven eenigzins gewelfd geheel. Het dier heeft noch 

 voelers, noch oogen. De bladvormige kieuwen zijn, gelijk bij de Schotel- 

 slakken, rondom het ligchaam, onder den rand van den mantel geplaatst. 

 Het hart ligt van achteren in het ligchaam. Men meent dat deze dieren van 

 gescheidene sekse zijn. De geslachtswerktuigen zijn symmetrisch verdeeld, 

 en komen aan weerszijde met eene opening naar buiten, hetgeen bij geene 



