il3 



en soorten verlegcnwoordigd ; terwijl zij in vroegere tijdvakken veel talrijker 

 waren. 



Men kan bij deze afdeeling de volgende hoofJgeslachlen onderscheiden. 



De Terebratüla's hebben schalen van ongelijke grootte, van eene rond- 

 ochtige gestalte; die niet een slot met twee uitsteeksels aan elkaar gehecht 

 zijn, van welke de grootere, bij bet slot, van eene opening voorzien is, 

 dienende tot het doorlaten van eenen korten steel, met welken het dier aan 

 den grond bevestigd is. De armen worden ondersteund door twee kalkachtige, 

 gekron)de, van de kleine schaal komende stukken. De borsteldraden van den 

 mantel zijn zeer klein. Zij hebben gewoonlijk eenen halven tot eenen duim 

 in middelHjn. Eenige der meest bekende soorten zijn Terehratiila oï Anofyila 

 caput serpenlis uit den Allantischen Oceaan en de Noordzee; Ter. dorsala , 

 uil de straat van Magellaan ; Ter. chilensis van de kust van Chile; Ter. 

 psillacèa, en anderen. 



Dij de overigen ontbreekt het slot. Bij de eenen dezer, Crarua of Orbicüla 

 genoemd, zit de eene schaal met hare geheele vlakte op den grond gehecht, 

 en de andere is, even als bij Patella, plat piramiedvormig. Hiertoe behooren 

 Crania anömala q[ norweglca van de rotsige kusten der Noordzee, Crania 

 lamellüsa van Peru, en nog eene of twee andere soorten. — Bij de anderen, 

 Lingüla , zijn de schalen hoornachtig, langwerpig, nagenoeg van gelijke 

 grootte, met eenen dikken, vleezigen , van binnen hollen, en tamelijk langen 

 steel vastgehecht, en de borstels van den mantel zijn lang. Er zijn omstreeks 

 een zestal soorten van dit geslacht bekend , welke allen in de zeeën der heete 

 gewesten l' huis behooren. Bij de meest bekende, Ling. andtina, uit de 

 Oost-Indische zeeën , is de schaal bruinachtig. Bij Liug. hians is zij fraai 

 groen. De losse schalen der gewone soort, werden vroeger, alvorens men het 

 geheele dier kende, met den naam van Pulella nnguis bestempeld. 



