470 



zijdolingsche, éóii oan den rug en één aan den buik), welke door boogvormige 

 dwarsvaten en fijne takjes onder elkander verbonden zijn ; aan weerszijde 

 van den buik eene rij slijuizakjes , met naar builen geopende, uilvoerende, 

 gekromde buisjes; afzonderlijke zaadballen en eijerslokken. De moesten zijn 

 herma[jlirodielen. Dij de minder volmaakte soorten is ook de ontwikkeling 

 van de voornoemde doelen veel minder volkomen , en de oogcn ontbreken 

 geheel. 



Deze dieren hebben eenvoudige kleuren, die niet zelden door allerlei teeke- 

 ningcn en stropen afgezet zijn. Sommigen zijn klein, anderen bereiken eene 

 lengte van vier tot vijf duim. llun ligchaam is zeer rekbaar. Zij voeden zich 

 met de sappen van andere dieren, vden schijnen ook allerlei kleine water- 

 dieren te verslinden. 



De Bloedzuigers leven in hel water en wel meestal in zoetwater, waar zij 

 met golfvormige bewegingen van het ligchaam met groote snelheid zwemmen. 

 Sommigen honden zich, gedurende een gedeelte van hel jaar in de bosschen 

 aan vochtige piaalsen of onder het vochtige mos op; en eenigen leven als 

 parasielen op Zeeschel[ien. Zij zijn over alle worelddeelen verbreid. 



De eigenlijke bloedzuigers . llirüdo {mmjsue , leech , Dluleijel}, hebben 

 duidelijke huidgordelijes ; drie hoornachlige , veelal met landachlige insneden 

 gewapende, kaken, en tien, zelden achl oogen. Zij leven in hel water of 

 in sommige heele gewesten , zoo als in Oost-lndii?, ook in vochtige bosschen, 

 en sommigen worden aldaar vooral den mensch en paarden lastig, door hun 

 bloed te zuigen en mei hunne kaken pijnelijke of zelfs zweerende wonden 

 toe te brengen; sommige soorten kunnen zelfs, wanneer zij, nog zeer jong 

 zijnde, bij hel drinken ingeslikt worden, de ergste gevolgen Ie weeg brengen. 

 De soorten, wier beet geene zweerende wonden veroorzaakt, dienen in de 

 geneeskunde, om plaatselijke bloedontlaslingen te bewerkslelligen. In ons 

 werelddeel worden tol dit doel twee soorten, Uirudo {SniKjuisüyu) oflicuialis 

 en mëdic'malis, vooral de laatste, gebruikt. Het lijf van deze soorten is donker- 

 groen met zwart gespikkeld en gevlekt, en van roodachtige geele en zwarte 

 overlangsche strepen voorzien; maar de buik is bij eersigonoemde soort geel; 

 bij de Iwecde ulijfgroen met zwarte vlekken. Deze Bloedzuigers leven in de 

 staande zoele wateren van vele, vooral de oostelijke streken van ons wereld- 

 deel, van waar zij bij millioenen naar het overige Europa, vooral uit Hongarije 

 en Rusland vervoerd, tot nader gebruik in waterbakken gehouden en aldaar 

 zelfs kunstmatig geteeld wurden. Zij hebben tien oogen, en hunne kaken 

 zijn met eene dubbele rij van zeer fijne en digtstaande insneden gewapend. 

 Men heeft deze dieren zelfs in uilheemsche gewesten overgebragl , waar zij 

 in sommige streken, b.v. te Menado op Celebes, in hel vrije even goed leven 

 en zich voortplanten als in hun geboorteland. De waroe, aldus op Java ge- 

 noemd , Uirudo vittdla , heeft op de bovendeelen slechts zwarte strepen , 

 en de onderdeden 'zijn bruinrood, aan weerszijde met eene breede zwarte 

 streep. — Andere soorten uil de slaande wateren van ons werelddeel zijn 

 Eir. {HcBmopis) sangiiïsorba en sancjuhuga of giilo. Zij zijn groenachtig 

 zwart, van onderen graauw ; de landachlige insneden harer kaken zijn niet 

 talrijk, en de wonden, welke zij toebrengen, veroorzaken eltering. Dit heeft 

 in eenen nog veel hevigeren graad plaats bij eene soort van Ceylon , Hir. 



