485 



DE TRIL-DIERTJES. (VIBRATORIA.) 



De Trildierljes zijn mikroskopische of nagenoeg mikroskopische , in het 

 Wüter levende diertjes, wier ligclisüra geheel of gedeeltelijk van trilhairen 

 voorzien is, die bij de meeslen hel numdeinde van het ligchaam orazoomen , 

 en door hunne min of meer schielijke beweging eene soort van draaikolk 

 in het waler voortbrengen, met welke de hun tol voedsel strekkende diertjes 

 of stofjes in den mond gevoerd worden. Sommigen zijn met een vliesaclilig 

 pantser omsloten of vormen hoornachlige kokers, maar er heeft geene kalk- 

 afscheiding bij hen plaats. 



De mond ontbreekt slechts zelden en bij de meesten is ook een aars aan- 

 wezig. Bij de allerlaagste vormen zonder mond of aars onderscheidt men 

 geene inwendige bewerktuiging, en de voeding heeft plaats door opslorping 

 aan de geheelc uitwendige oppervlakte van het diertje. Bij andere meer ont- 

 wikkelde vormen onderscheidt men eenen kern, die waarschijnlijk in be- 

 lrekking staat tot de voortplanting, en eene of meer voor zamentrekking 

 vatbare blazen of ruimten; maar eigenlijke ingewanden zijn niet aanwezig, 

 of men ontwaart alleen eene verlenging van den mond (eene soort van slok- 

 darm), die het voedsel Ier oplossing in het parenchyma van het diertje voert. 

 Bij de volkomenste soorten treden daarentegen veelal eigenaardige kaken op, 

 dikwijls ook tandjes, een min of meer duidelijk s[iijskanaal, mannelijke en 

 vrouwelijke, op twee individu's verdeelde geslachtswerktuigen , een zenuw- 

 knoop met eenige takjes, oogvlekken of duidelijke oogjes; een eigenaardig 

 veelal geleed siaartvormig aanhangsel, en eigenaardige op de voorzijde van 

 den rug geplaatste voelertjes. 



De hooger ontwikkelde soorten leggen in het najaar eijeren met eene harde 

 schaal, uil welke de jongen in het. voorjaar te voorschijn komen; gedurende 

 den zomer brengen zij daarentegen eijeren voort, die in het moederlijf uit- 

 komen. De lagere soorten planten zich voort hetzij door kiemkorrels, die 

 zich uit den kern in het ouderlijke ligchaam ontwikkelen, en, na hel door- 

 boord te hebben, verlaten, om een zelfstandig leven te leiden, hetzij door 

 deeling (knopvorming). De jongen hebben in den eersten leeftijd eenen, van 

 de ouders min of meer verschillenden vorm. 



Een vrij algemeen of misschien volstrekt algemeen verschijnsel bij deze diertjes 

 is het zoogenaamde encijsleren, hetgeen men intusschen ook bij mikroskopi- 

 sche diertjes van andere afdeelingen waarneemt, b.v. bij Macrobiolus en de 

 Gregarinen. Deze diertjes namelijk treden op zekere tijden in eene staat van 

 rust; hun ligchaam trekt zich tot een kogeltje Ie zamen, en scheidt een 

 helder slijmig vocht af, hetgeen, bij hel opdroegen, een vast omhulsel (cysta) 

 vormt. Bij vele lagere soorten geschiedt deze omhulling ten tijde van de 

 voortplanting en de kiemvorming of de deeling geschiedt in hel binnenste 

 van het omhulsel. In het algemeen wordt dil verschijnsel echter als een 

 gevolg van het ontbreken van water waargenomen. Bij den rustenden slaat, 

 in welken deze dieren alsdan verkeeren, kan hun leven, somtijds jaren lang, 

 ililslaan, maarzij keeren, veelal zeer spoedig, uit dezen schijndood in het 



