512 



geenen polypslok. Bij de meesten is daarentegen een polypstok aanwezig, 

 die volgens de soorten, veelvuldige onderlinge afwijkingen in zamenslelling 

 en gedaante aanbiedt, kalk-, hoorn- of sponsachtig is, bij de eenen vastzit, 

 bij de anderen geheel vrij is. 

 Men kan bij deze afdeeling de volgende geslachten onderscheiden. 



De Orgel-koralen. {Tubipöra.) 



De Orgelkoralen vormen een klein, scherp begrensd geslacht, welks ver- 

 breiding beperkt is tot de Middellandsche, Roode, de Indische en Stille 

 Zuidzee, en helgeen voornamelijk gekenschetst is door zijne karmijnroode 

 polypstokken , die uit reglstandige, door tusschenscholten van elkander af- 

 gescheidene, cylinders beslaan, wier geheel eenigzins aan een, uit talrijke 

 pijpen zamengesleld, orgel doet denken. De Polypen zelve zijn groen, rood of 

 wilachlig van kleur. De buizen van den polypstok, welke somtijds tot nagenoeg 

 eenen duim lengte bereiken, staan in min of meer afgebrokene, horizontale 

 rijen digt bij elkaar, en vormen aan haren bovenrand eene horizontale uit- 

 breiding, welke hen onderling verbindt, en welke in geslolene dwarsche tus- 

 schenscholten veranderen, zoodra nieuwe buizen gevormd worden boven de 

 vroegere, en de polypstokken van deze afsterven. 



Men heeft langen tijd slechts ééne soort van dit geslacht, Tuhipora musica, 

 aangenomen. In nieuwere tijden heeft men deze in verscheidene andere 

 gesplitst, welke de soortsnamen dragen van Tnh. rubeula, He}nprichii en 

 Chamissonii. 



De Schoi's-koralen. (Isïdes.) 



De polypstok der Schorskoralen heeft de gedaante van eenen boom in 

 miniatuur, met eenen dikken stam en krachtige takken. De zoogenaamde as 

 bestaat uit eene kalk- of hoornachtige massa, welke echter overtrokken is 

 met eene dikke, lederachtige en min of meer weeke, vele kalkdeeltjes be- 

 vattende, schors, waaruit de Polypen te voorschijn komen. Men onderscheidt 

 bij deze familie de volgende vormen. 



Bij de eenen, Isis, is de as van den polypstok buitengewoon hard, en 

 var. diepe dwarsche, gordelachtige insnoeringen voorzien, welke met eene 

 zwarte hoornachtige bekleeding overtrokken zijn , terwijl de tusschen haar 

 liggende ringen van lengtevoren voorzien en wit zijn. De schors verdwijnt bij 

 het droogen. Onder deze behoort Isis hippüris, uit de Middellandsche zee : 

 de koraalslok eenen voet en meer hoog, krachtig en de insnoeringen tamelijk 

 digt bij elkander. Isis {Mopséa) elongata, van de kusten van Japan, is kleiner, 

 veel fijner van maaksel, en de insnoeringen zijn op veel grootere afstanden 

 geplaatst. — Eene andere kleine soort is Isis {Mopseu) dicholuma. 



De beroemdste soort is het bloed-koraal , CoraUnim rubriim of nobïle. 

 De as van den polypstok dezer soort is uit eene gelijkvormige bloedroode, 

 harde, kalkachtige massa gevormd, met fijne lengtevoren, maar zonder in- 

 snoeringen. Ook van deze soort verdwijnt de schors bij het droogen. Het 

 bloedkoraal komt uit de Middellandsche zee, vooral van de Afrikaansche kust, 

 waar het op rotsen, op andere polypstokken of allerlei voorwerpen in de 



