513 



zoe tot op eene diepte van zeven honderd voet gevonden , op allerlei wijze 

 gevischt, en vervolgtiis naar Europa en Oost-lndië vervoerd wordt, ten einde 

 lot allerlei sieraad, voornamelijk hals- en armbanden , verwerkt te worden, 



Üij nog andere soorten, MelitcBa, bestaat de as uit eene min of meer 

 porense en brooze kalk; zij vertoont vele worstvormige aanzwellingen, en 

 de daar tusschenliggende ruimten zijn van lengtevoren voorzien. De schors 

 büjft bij de gedroogde stokken aanwezig. De gewone soort der Indische zee, 

 Mei. ochracéa , vormt boompjes van eenen voet en meer hoogte, en is oker- 

 geel van kleur. Mei. retifèra, twee tol drie voet hoog, uit diezelfde zee, 

 heeft eene donkere vermiljoen- of menieroode, of oranjegeele kleur. 



ÏM] (\e lioornkoralen, Gorgotna, is de as vanden polypstok hoornachtig, 

 maar volgens de soorten, dikwijls van zeer verschillende gedaante. Zijne 

 schors blijft, zoo als bij de Melilsea's, ook na het droegen der stokken, 

 aan de as zitten. Dit geslacht is zeer lalrijk aan soorten, welke in verschei- 

 dene ondergeslachten, zoo als Plexaura , Eunicèa, Muricéa , Primtwa en 

 anderen, verdeeld worden.— Eene der grootste soorten, Gurg. verriicüldla , 

 heeft eenen tot drie voet hoogen , heeslerachligen , maar waaijervormig afge- 

 plalten, witten polypslok. Zij wordt in de Indische zee van Manrilius tot 

 in de Stille Zuidzee aangetrolTen. De polypslok van eene andere groole soort, 

 Gorg. flabellum, heeft de gedaante van reusachtige gemacereerde bladeren. 

 Deze soort wordt veelal onder di-n naam van nieerminnenwaaijer of zee- 

 waaijer aangeduid. Zij komt in de Indische en andere zeeën der heete ge- 

 westen voor. Bij Gorg. verrucösa heeft de polypstok de gedaante van eenen 

 waaijervormigen heesier met ronde, tamelijk krachlige lakken. Zijne schors 

 is wit en met puntige korrclljes bedekt. Deze soort bewoont de warme zeeën 

 om Europa. Bij Gorg. {Lnnicea) marnmüsa , uit de Stille Zuidzee, heeft 

 de schors groole tepelachlige knobbelljes, waaruit de Polypen te voorschijn 

 komen. Ook bij Gorg. {Pritnnoa) verlicilldns uit de Roode en Indische zee 

 zijn diergelijke knobbeltjes aanwezig, maar zij zijn met eene soort van ge- 

 tande schubben bezet. 



De Zee-veders. {Pennatüla.) 



De Zeeveders hebben eenen niet vastzittendcn, maar vrij in het slijk of 

 zand der zeegronden stekenden of liggenden polypslok, met eene kalk-, been- 

 of hoornachlige as, die overtrokken is met eene lederachtige schors, uit 

 welke de Polypen te voorschijn treden. Bij sommigen intusschen (Renilla) 

 ziet men in do plaats der as, eene holle ruimte. De vorm van dezen polypstok 

 biedt overigens, volgens de soorten, allerlei afwijkingen aan, maar zijn onderste 

 in den grond stekend gedeelte vormt steeds eene soort van steel zonder 

 Polypen, Deie dieren worden in de meeste zeeën aangetroffen. 



Bij de eigenlijke zeeveders heeft de polypslok, ten opzigte zijner gedaante, 

 eenige overeenkomst met die eener veder. Hij bestaat uit eenen dikken sleel, 

 welks kleine onderhelfl van Polypen ontbloot is en in den grond steekt, terwijl 

 de grootere bovenhellt aan weerszijde van eene rij diglstaande, platte en ge- 

 kromde zijtakken voorzien is, wier bovenrand, uit welken de Polypen komen, 

 geland is. Zij hebben eene kalkachlige as, en bereiken eene lengte van een' 



Üö 



