50 CARLO FRATI 



fidelissimos ostendit. Quo facto, Federice mi obseruande, non minub 

 omni argento, omni auro, et gemmis pretiosissiinis charos habendos esse 

 amicos comprobauit. Quam tanti regis sententiam tu mihi, quoties opera 

 et patrocinio tuo opus fuit, uerissiraam esse ostendisti. Nihil enira 

 unquam intactum reliquisti quo niihi maxime prodesses, quo honori 

 meo fìdelissime consuleres, quo denique decus et praesidium meum te 

 ipsum mihi omnibus in rebus offerres. Qua tua thesauri mei charitate 

 quid melius, quid gratius, quid denique mihi optatius posset euenireV 

 Nulla est argenti, uel auri tanta uis , nulla est tanta uel tanti precii 

 gemmarum copia, cui tua in me maxima uel beneuolentia, uel charitas 

 iure optimo non praeferenda uideatur. Ne igitur tanti tui in me amoris 

 oblitus, quod nefas esset maximum, uideri unquam possim, qua obser- 

 vantia miles strenuus ducem clarissimum, qua fide cliens optimus pa- 

 tronum maximum, qua beneuolentia seruus fidelissimus dominum cle- 

 mentissimum et de se optime meritum observare et colere iure humano 

 et diuino tenetur, eadem ego te observantia, fide, beneuolentia. et cha- 

 ritate mihi observandura semper duxi. Tu enim humanitate singulari, 

 nobilitate summa, et uirtute praestanti ornatus, omni honore, omni 

 laude et gloria, uno omnium qui te norunt consensu, dignissimus ha- 

 bendus es. Natura enim ipsa dotibus suis pulcherrimis te ornatum uoluit 

 esse. Fortuna uero in conferendis in te larga manu beneficiis naturae 

 non cessit, uerum certamine quodam altera alteram bene de te merendo 

 superare studuit. Tu uero ipse tibi animi ornamenta studio tanto com- 

 parasti, ut mihi iure optimo laetandum sit quod te literis et optimis 

 moribus instituendum ab ineunte aetate susceperim, qui cum omni mo- 

 destia et moribus optimis praeditus in utraque lingua tantum profeceris, 

 ut Federici Badoarii nomen apud clarissimos quosque uiros in dies 

 magis elucescat, tantum te mihi moderatori tuo re ipsa deuinctum fa- 

 teris, ut Alexandre Magno hac in re nihil cedas qui et ipse Aristoteli 

 praeceptori magis quam patri Philippo se astrictum et obnoxium asse- 

 rebat, quod ab hoc solum communem omnibus mortalibus uiuendi uim 

 et regnum a praeceptore uero honeste uiuendi rationem et optime re- 

 gnandi modum accepisset, quo praestantius in terris nihil potest esse. 

 Tu igitur animo gi'atissimo iuuenis muneribus plurimis et maximis me 

 ipsum aificere nunquam destitisti, et sic animi tui uere generosi can- 

 dorem mihi continue perspectum in dies magis in me prae te fers. 

 Quamobrem et ego ne ingrati animi uidear, a quo semper maxime 

 abhorrui, qua uia paria paribus referrem, saepe et multum mecum ipse 

 cogitavi. Sed cum nulla ratione id assequi ualeam te ipsum qui quoties- 

 cumque munus aliquod praeclarum tibi ab amicis affertur, eo me dignum 

 statim iudicas, et hilari fronte impertis, hac in re imitari uolui. Nara, 

 cum mihi hoc tempore gratissimum a Joanne Sagomala, viro in 



