354 ETTORE STAMPINI 



VI. 



Ad adulescentulum nobili genere natum 



Virtutes patrias sequitor faciasque caveto 

 nobile quae possint dedecorare genus, 



sed colere id par est, tamquam venerere parentes, 

 dummodo ne tumeant ora superba tibi. 



VII. 

 Omina fausta (^) 



1. 



Ad Henricam Masserano 



Post multos annos momentaque tristia rerum, 



paene quibus mersus, naufraga navis, eram, 

 Henrica, exiguum quondam mea tempus alumna, 



cui nullam poteram iungere mente parem, 

 cuius, in aetatis cursu, firmissima imago 



excidit haud umquam pectore lapsa meo ; 

 te tandem vidi, te audivi dulce loquentem, 



vox ut blanda mea nunc quoque in aure sonet. 

 Ipsa mihi visa es, tamquam si temporis ala 



te dubitavisset tangere tacta metu. 

 Sed mihi, quem nosti iam praecipitante sub aevo, 



anni quot longa damna tulere fuga! 

 Attamen est certum vanas auferre querellas, 



Musa mihi assiduam dummodo praestet opem; 

 dum divina meam foveat modo Gratia mentem, 



adspiretque meis ausibus usque favens ; 

 dum suaves natas mihi dilectosque nepotes 



cum generis servet provida cura Dei ; 

 dummodo amicitiae fidae ndique sodales 



sint atque interdum me meminisse velint; 



(^) Scripta per ferias Natalicias, quae dicuntur, exeunte anno MCMXXII. 



