358 ETTORE STAMPINI 



IX. 



Spes fallax et Dolor 



O quae sola mihi restabas ultima diva 

 de tot, paulatim quae peiiere, bonis, 



Spes, modo quae caris me vinclis blanda tenebas, 

 gaudia promittens, quae per inane volant, 



nunc iterum saeve deceptum perfida linquis: 

 tu, Dolor, at remanes, o mihi fide comes ! 



X. 



Spei nulla fìdes 



Fallax quae fuerat nuper Spes ipsa reversa 



incipit ecce suos tendere blanda dolos, 

 ore renidenti promittens gaudia rursus 



quae mihi nunc misere rapta fuisse queror. 

 Anne ego, cui nota est reducis pellacia divae, 



insidiis capiar ceu fera vincta plagis? 

 Stillat adhuc multo perfossum sanguine pectus: 



Spes, tibi iam numquam credulus esse volo. 

 Credo equidem Fato, quod numquam me angere cessat; 



sed, quae blandiris, Spes, tibi nulla fides. 



xi. 



Ad Henricam Uxorem 



Cur dolui demens? Non me fallebat amantem 



quae modo bianda suum Spes repetebat iter; 

 nec sola, ut quondam, mendax mihi verba ferebat, 



ast ita quae dixit praestitit illa libens, 

 suavis ut Henricae mihi mens animusque manusque 



ipsaque iam lasso sit data vita simul. 

 Longa mihi tecum sic dentur tempora iuncto: 



grata, Henrica, domus vitaque dulcis erit. 



