AUOTORK J. B. DELPONTE. 3r 



aeris Imllue liuc illuc iiuii raro discurrunl. Àccedit iiiotus spontaneiis 

 comperlissimus et quasi solemnis in Dialumaceis, quaruni individui, ut 

 videtur onines, modo quiescunt, modo recto Irauiito antroisum aut deoi- 

 suni proccdunl, modo su[)ra se ipsos revolvuntur. In JJesmidiaceis molus. 

 minimo defìciunt, at admodum rari, ut alibi fusius dicenms. 



Postremo reticendum non est horum viventium naturam piane di- 

 versam se prodere cum funditus dissolvuntur. Profecto Diatomaceae 

 eilluvia tetra dimittunl, non Desmidiaceae. Uno verbo, Diatomaoeas ad 

 animale regnum esse amandandas Algologi pene onines nostra aetate 

 consentiunt. 



§ (). Characteres diagnostici. 



Characteres diagnostici potiores illi habendi qui a forma loricae et 

 zygosporaruni structura depromuntur. 



Forma ut plurimum constans est , et ideo in condendis generibus 

 maximi facienda. Ad formani rite definiendam praeslat loricam probe 

 inspicere tum e fronte, tum e latere:, lum ab una aut ab altera extre- 

 mitate , quac facies terminalis dicitur. Frons nobis audit superficies , 

 quae magis patet in latum atque in longum. Latera superficiem aeque 

 longam proferunt, sed plus vel niinus angustam. Accedit facies commis- 

 suvalis , in ounii hemicytio medio perforata, faciei terminali adversa , 

 et ambitu plerumque aliena. 



Etsi rari, minime defìciunt casus, in quibus lorica lalior videri 

 potcst quam longior, inlereadum contraria catione se liabet. Ad errorem 

 vitandunì, praestat constituere in omni hemicytio basini eani semper 

 esse, quae commissurac respondet. Hoc posito, prò latitudine semper 

 accipienda loricae pars illa, quae juxta diametruni commissurae para- 

 Icllam extenditur; et contra prò longitudine pars altera, quae contraria 

 ralionc se habet, ctsi quandoque multo minus in longum producta. 



Loricae dimensionibus maxime credimus. Interea caule incedendum, 

 etenim longitudo, atque latitudo varia prò varia aetate; ncque id solum, 

 at non dubium species adesse quarum individui, et in statu evolutionis 

 perfectae, modo grandiores, modo minores se praebent. Quapropter tunc 

 tantum prò nota specifica habenda, quum desunt formae intermediae, 

 quac ab una ad alteram speciem gradalim |)rocedunt et quasi transitum 

 faciunt. 



