SULPICIAE CALENI 



SATIRA. 



RECENSUIT 



DOMINICUS CARUTTI 



Approvata nell'adunanza del 24 Dicembre 1871 



De Sulpiciae TÌta et cariuiuibus. 



Suetoniiis narrat Domitianum inler initia imperii deilisse clementiae 

 ac libertatis experimenta ; sed procedente mox lempore ad rapinas 

 animum convertisse et in magnas inopinatasque saevitias descivisse. Ut 

 alia niissa faciani, Aelium Lamiam ob innoxios et veteres jocos interfecit, 

 Metiuni Pomponianum sustulit, quod habere imperatoriam genesin vulgo 

 (erebatur, depictumque orbem terrae in membrana concionesque regum 

 ac ducuni ex Tito Livio circumferret. Occidit Junium Rusticum et He- 

 rennium Senecionem propterea quod Paeti Thraseae et Helvidii Prisci 

 laudes edidissent appellassentque eos sanctissimos viros. Hujus criminis 

 occasione , princeps qui antea biblioUiecas incendio absumptas impensis- 

 sime reparari curaverat, exemplaribus undique petitis missisque Alexan- 

 dream qui describerent emendarentque, philosophos omnes Urbe Italiaque 

 submovit (i). Omnem bonam artem in exilium egit, ut ait Tacitus, ne 

 quid usquani honestum accurreret (2). Insanam sapientiae proscriptioneni 

 Sulpiciae satira proscindit, et infesta virtuti tempora figurate depiorat. 



Sulpicia , quam ex patricia gente natam dicere nihil obstat, rarae 

 castitatis feniina, virum habuit Calenum, quem unum efiìicte adamavit. 

 Eadem melica carmina industriose nitideque excoluit, probos amores 

 docens, si Martiali credendum est. Ad eam nempe duo H Ispani poètae 



(1) Suelonijs io Dont. 10, 20; A. Gellius ÌÀh. XI, II. 



(2) Agric. 2. 



Serie II. Tom. XXVIII. 



