/^ SULPICIAE CAI.EKI SATIRA 



Hoc tanien Juvenalis scholiastes (i) adscribit Marliali, qui, imperatori 

 vivo loedissiine adsentatus, improbe insectatus est mortiuim. 



Fuerunt qui Sulpiciam Caleni uxorem eandem esse dicerent ac Sul- 

 piciani Cerinthi amasiam^ cujus mellitissimi elegi quarto Tibulli libro 

 adjunguntur. Verum Antonius Vulpius aliique luculenter demonstrarunt 

 carmina, furtivos aniores cum juvene celebrantia, ad poetriam male 

 releni , maritali fide illustrem. Adde ea Augustae aetatis candore nite- 

 scere, qui in sequioris aevi scriptoribus , adeoque in Caleni Sulpicia 

 desidera tur. 



At si onmes illius lusus amatorii intercepti sunt, temporum invidiam 

 superavi! satiricuni , de quo agimus, Carmen in Domitianum concin- 

 natum, quod, cum diu latuisset, exeunte saeculo quinto et decimo, in 

 Bobiensi Sancii Columbani coenobio a Georgio Menda reperlum fuit. 

 Primum \ enetiis prodiit per Bernardinum Venetum anno mccccxcviii 

 inter Publii Gregorii, Joviani Fontani et Francisci Octavii, italorum 

 poètarum, carmina. Anno subsequenti denuo excusum fuit Parmae inter 

 Opera Ausonii niipev reperta. Huic editioni Thadeus Ugoletus, non 

 ignoti noniinis vir inter eruditos, operam dabat; sed immaturo funere 

 opus imperfectum reliquit, atque Angelo fratri commendavi t qui ad 

 finem perduxit. Yix dubitandum est, quin Ugolelus opellam Ausonio 

 tribuerit, qui poètarum more Sulpiciam ipsam loquentem induxisset. 

 Id fìrmatur Paxii Carpensis versiculis satis inficetis volumini praepositis: 



Haec sunt codicibus sumpta reconditis 

 Quis non tam nocuit sors mala temporum. 

 Heu cur tam lepidus debuerat mori ! 

 Hic flumen variis pisclbus affluit. 

 Et cum Sulpicia quae latuit diu, 

 Septem dieta virum digna notarier; 

 Urbes praeterea Carmine nobiles , 

 Et quae non aderant multa epigrammata. 



Ineadem sententia fuisse videntur Avancius, Aldus et Philippus Junta, 

 qui Carmen cum Ausonianis ediderunt. Post eos poètriae restilutum fuit, 

 quae, maritum nominans, nomen ipsa suum indica t; Pithoeus et Scaliger 



ti) Ad Sai. IV, 38. 



