2 2 SULPK.IAE CAI.ENI SATIRA 



concurrunt. Hisce apuni el vesparum confliclus Iradil Plinius (Lib.XI, 18): « Impugnai 

 oas (apes) nalurae ejusdem degcneres vespae atque crabones D.Sulpiciae senlenlia 

 haec esl: Roma adversis magis quam secundis rebus consislil, propleiea quod in 

 adversis cives conveniunt, consenliunl, arma sumunl prò palria, prò liberis, prò 

 conjugibus, apum instar quae vesparum causa alveariis movenlur, larem slriclis acu- 

 leis legenles. Nil hic ad rem faciunl Monelae aedes el arx Capiloiina. Veleris scri- 

 plurae vesligiis insislens emendavi : Yespis apium doimis arce movenlur. Yespis est 

 vesparum causa, advenlu; apium domus, examen. Ncque apium domus insolenlior 

 erit quam vcapanim {quarum domus). Celerum Virgilius, Georg. IV, 208, 209: 



At genus immortale manet, multosqiie per annos 

 Stat Fortuna domus et avi numerantur avorum. 



Praelerea illud quarum frigel et vox aliqua desideratur, qua hosles quibus vespae 

 occurrunt, designenlur. Arx quemcumque iocum editum et tutum significai, quo ali- 

 quis se recipial; hic alvearia. Horalius, Sai. II, 6, 16: « Me in montes et in arcem 

 » ex urbe removi » Pro arce ingeniose Tommaseus conjecit arda , cui respondei ro 

 ronvenit. — V, 54 Veli. Edd. turba legens. Scaliger praeler necessitalem nec bene 

 reposuit turba rigens. Enimvero rigms jam inest in strictis telis. Ex adverso tegens 

 aple suorum defensionem pingit. Sic Virgilius, Aen. X, 22: « Non clausa teganl 

 » jam moenia Teucros », el v. 50: « Hunc tegere el dirae valeam subducere fugae ». 

 — Deinde Edd. onines: per lutea corpora. Non facile explicabitur praepositio per. 

 Cum Vincenlio De Vii legendura censeo in : Striclis in lutea corpora telis : striclis 

 telis in vespas. Virg. Georg. IV, 99: « Ardcnies auro el paribus lila corpora gultis ». 



XVI, V. 60. 



Veli. Edd. u Vivere utl quondam Smirnalibusque pcribat ». Locus manifeste corruplus. 

 Aldina posi Smirnalibusque hcnnaim reliquil. Pilhoeus ex ingenio deprompsil: quondam 

 Lìjdus dum Smyrna peribat. Smyrna saepe a Lydis vexatam affliclamque fuisse ex 

 Hcrodoto et Strabene colligitur; sed Smyrneos, Phocaensium instar, patria cessisse 

 non constai. Burmannus putavit Homerum indicati, qui sponte patria excesseril propter 

 lyrannidem vel forte in exilium ejeclus. llujus lamen rei nuUum in historiis exlal 

 vesligium. Scimus centra Hipponaclem Ephesiam palriam reliquissc alque cedenlem 

 tyrannidi Alhenagorae el Cornac Clozomenias se contulisse. Quum Hipponax initio 

 salirae memorelur [duce Cìazomenio,\,&] probabilis est eorum opinio qui Ephesuni 

 poelam innui pulanl. Lydus vero dicilur, quod Ephesus olim Lydiae accensebatur, 

 urbemque Smyrnae nomine olim vocalam fuisse Slrabo fidem facil (Lib. XIV, pag. 633). 



XVII, V. (56. 



Libri edili: a Nostro periturus honore est ». Pereundum est illi honoris nostri 

 causa; merilas flagilii poenas Musis pendei. Burmannus correxit: nostro bonari. 

 Bouherius conjiciebat: « nostro periturus in ore esl » ; quam conjecturam tuebatur 



