EDITVM A BERNARDINO PEYRONO 123 



sermo est de nova ratione, quani Schwartius inducere conatus est, copti- 

 cani linguam scribendi. Quam sane disceptationera in levissima re versari 

 nemo sit, qui existiinet. Nam Doctor Berolinensis eruditissimus et ea, 

 quae eruditissimi de dividendis verbis ex coninmni sentenlia staluerant, 

 mutata voluisset, et quae nova in medium attulit, doctrina sua tueri vide- 

 batur. Ncque soluni de orthographia agitur, sed propler peculiarem co- 

 pticae linguae i\)rmam de ipsa grammatica, imo de ipsa lingua. Plurimi 

 igitur intererat, haec omnia in quaestionem vocari ab eo , qui et in coptica 

 et in Pharaonum lingua valde praeslaret. Eo accedit, quod Schwartzius, 

 maxime quia Auiadeum Peyronum in iisdem litLeris aemulum magni faceret, 

 eum in nonnullis redarguii. Cui, quum ille respondeat, ac si minime de 

 re sui propria, sed tantum queslio sit de litteraria, complura sunt, quae 

 varie doctos perlingunt. In bisce autem tractandis ea, qua solebat, ala- 

 critate iam effecerat, ut singulae totius operis partes singulatim suppe- 

 terent, sed adhuc essent quaeque suo loco aplandae. Manuni igitur po- 

 stremam tunc erat scripto positurus, cum ea manus in ipso labore morte 

 irriguit. Reverenter equidem collegi autographa, quae eodem die, quo 

 venerandus senex placide quievit, in eius pluteo palebant, testantia menlem 

 inclinata aetate iuvenilem, actuosum in litteras amorem, qui cum vita 

 extinctus est. Ea omnia, qua maxima potili diligentia, in ordinem postea 

 redigere coepi; studui, ut ex plurimis varie rescriptis, ac varie emen- 

 datis optima seligerem, ac , quoties fieri potuit, ne unum quidem verbum 

 immutarem. Quod quidem haiid difficile liiit de prima opusculi parte, 

 cuius iam auctor et aliquot nitidiora exscripserat, et ordinem sibi ipse 

 exaraverat; difficilius de altera parte, quae nimis dilì'usa in disiunclis 

 chartulis extabat, ncque ab alio, ni fallor, componi poterai, nisi a me, 

 quem consilii participem et memorem ille habuerat. Iam omnia sic col- 

 lecta sunt, ut operis integritati nihil deesse, ipsumque edi posse existimem. 

 Cum enim postremum sit ex dulcissimi viri scriplis, cum in eo veluti in 

 testamento obsignavisse visus sit ralionem simul et defensionem studiorum, 

 quae de coptica lingua tot annos prosecutus est ad ultimum vitae mo- 

 mentum, non modo me sentio gravissimo illud evulgandi debito perstri- 

 ctum, sed religiosum mihi est ita evulgare, quod et auctore dignum, et 

 doctis viris, a quibus exoptari credo, par superioribus eiusdem scriptis 

 videatur. Si quid tamen in eo deprehendatur, quod ille certe emenda- 

 visset, et emendare equidem aut nescivi, aut non sum ausus, si ad 

 extremam opusculi partem quid in concinna rerum serie fortasse desi- 



