ia8 PSALTERII COPTO-THEBANI SPECIMEN 



doctrina Champollionii , sive comparando varias linguas, in primisque semi- 

 ticas omnes atque indo-germanas, tum alias. Rem immensi operis ag- 

 gressus perfecit, atque etyniologicam suam doctrinam complexus est duobus 

 voluminibus, quibus titulum fecit Das alte Aegjpten , quorum alterum per 

 paginas novera supra mUle centum totum versatur in secretis linguae 

 copticae revelandis. Scrutatorem altiorum originum equidem non modo 

 laudo, sed laudibus macto, eius cognitionem mullaruni linguarum stupens 

 suspicio, ingeniosaque artificia admiror, quibus dissona vocabula aegyptia 

 et semitica ita muicantur ac refinguntur, ut tandem idem sonent. Sed cum 

 in hoc opere lubrico ac periculosae aleae pieno (') fortuiti casus saepe 

 dominentur, atque ingenia in lato conieclurarum campo magis se exer- 

 ceant, quam cerlas veritates attingant, non aeque Scbwartzius probandus 

 videtur, quando scita sua coniecturalia veluti certum fundamentum gram- 

 maticae constituit. 



Enim vero Berolinensis Doctor, postquara etymologicas suas origines 

 credidisset paginis centum supra mille, veritus , ne philologi sermonis 

 coptici experientiam assecuturi deterrerentur a conforto agmine undecim 

 centuriarum, breviorem grammaticam confecit, quae post eius dolendam 

 mortem lucem vidit curante Steinthalio. In ea, ut alia praetermittam , anti- 

 quam atque ab omnibus receptam orthographiam in vocabulis formandis 

 reiecit, ac novam propositurus ad scita sua exegit. 



Nam cum populi omnes non solum indigeant, veruni etiam delectentur 

 vocabulis compositis, quae ex duabus diversis stirpibus coalescunt, tum 

 Copti hac facultate maxime utebantur. 



Quod indigno ferens vir uni etymologiae intentus novam scribendi 

 rationem excogitavit, quae vocabulorum connubia toties dissolveret, quoties 

 dissoluta dementa divisim scripta suam vim tuerentur. Sic, ut exempla 

 dem a latinitate petita , vocabula maledico , benefacio , posthabeo , super- 

 sedeo , interea, postea, etsi dissocianda fuissent male dico, bene facio, 

 Inter ea, et si, quia utrique voci seorsim scriptae integra sua vis ma- 

 neret. E contrario coniunctim scribendae fuissent voces adhibeo, animad- 

 vej'to, committo , diffido et alia sexcenta , quia hibeo, anim, com, dif 

 separatim scriptae sunt voces nihili. Scilicet doctus Germanus eas copticas 



(1) Antiquos originum lalinarum studiosos ita definiebat Quintilianus, 1.6.32, qui verta pautum 

 declinata varie ac multipliciter ad veritalem reducunt, aut correptis aut porrectis, aut adiectis aut de- 

 tractis, aut permutatis litteris syllabisve; inde pravis ingeniis ad foedissima usque ludibria dilabuntur. 



