EDITVM A BERNARDINO PEYRONO 1 29 



voces compositas divortium facere iubebat, quae in coèundo suam ser- 

 vassent integritatem ; centra ratas habebat nuptias iJlarum, quae in con- 

 nubio aliquid detrimenti passae erant. Tarn portentosae novitatis fidem 

 faclurus ipsa verba auctoris recitabo: Ad instar prlncipii statui mihi legem, 

 ut orrmes voces Copticae per se solas plenam non modo et pei^ectam, 

 sed eam quoque, quam ipsi homines Captici ■voluerint, notionem descri- 

 bentes , seorsum a se exarentur (•). 



Haec iex digna est philologo, qui linguas consideret sub uno etymo- 

 logiarum aspectu, sed centra eam claniant linguae universae, earum oflìciiun, 

 et recta ratio. Sane quoties duo diversa dementa in coèundo damnum 

 aliquod patiuntur, dubitare nequimus intimum connubium celebrasse, adeo- 

 que unicum extare vocabulum unico spiritu pronunciandum. Dubii haerere 

 debemus, quando utraque pars integra atque immutata perstat; dubium 

 soluturi consulere debemus usum populi, quem penes est arbitrium loquendi, 

 exempla aliarum linguarum, officium parlium in societatem venientium, 

 atque rectam ralionem. 



Qui fiierit usus antiquorum Coptitarum ex codicibus arguere nequimus, 

 quippe qui nullo adhibito vacuo intervallo vocabula intercidebant, sed 

 continenti litterarum serie integras periodos ac Sacrae Bibliae versiculos 

 exarabant. Posteriores vero philologi saeculi xviii orthographiae semel in 

 Europam inductae adhaeserunt, eamque probavit G. Zoéga in primis do- 

 ctissimus. Schwartzius ausus est omnia novare repudians traditum usum 

 populi. 



Quum vero constituit connubium aut divortium duorum elementorum 

 decernendum esse ex mutata aut immutata eorum forma, repudiavit aucto- 

 ritatem universorum sermonum, qui praepositiones omnes, cuiusmodi sunt 

 latine ab, ad, in, inter , praetev , super, aut graecae ành, oià, nszct, 7:pò, 

 vnip, integras praefigunt radicibus, quin ullus de iis divellendis cogita- 

 verit. Prudentior debuisset secum recolere officium, quod praepositiones 

 praestant moderandi, scilicet variis modis temperandi potestatem radicis; 

 nam verba abesse, adesse, deesse, interesse, obesse, prodesse, praeesse sunt 

 varii modi, quibus aliquid est. Praeterea in nominibus maxime conside- 

 randae sunt variae formae, quae ab una eademque stirpe derivatae vel 

 actionem, vel agentem, vel locum, vel ideam abstractam, aliave designant. 

 Hoc officio apud latinos, graecos, aliosque populos funguntur desinentiae 



(1) Psalterìam Memphìticum in Praef. , pag. XXXVlli. 



Serie II. Tom. XXVIII. 



