EDITVM A BERNARDINO PEYRONO l33 



tionalis aiit negans designandus est. Quare grammatica coptica tota ver- 

 satur in conficiendo longo censii litterarum et syllabarum , quae praefixa 

 aut suffixa radici eam ita determinant, ut evadat vocabulum, quod logicis 

 accidentibus instructum apte inseratur logicae propositioni. 



Cum igitur in immutabili tate tum radicum, tuni logicorum accidentium 

 sita sit indoles linguae, habebis, fateor enim, vocabula, quae nullo negotio 

 in distinctas partes resolvas ac scribas,sed, si legis aut coUoqueris, unico 

 spiritu pronunciabis ac coniunctas iure scribes, quia unicam exliibent 

 ideam, unicum logicae propositionis elementum. 



Sed iam me taedet diutius in quisquiliis grammaticis immorari, altiera 

 persequar, ac recolens linguani copticam reoLa manare a prisco Pharao- 

 num sermone, assurgam ad antiquam gentis Aegyptiae linguam. Atque eo 

 tutius ex indole filiae arguam indolem matris, quo magis indoles posila 

 est in iiiimutabilitate. Si in formandis vocabulis Copti, seri nepotes, raro 

 deflectebant a praestituta regula, quanto magis credendum est eidem tena- 

 citer adhaesisse atavos. Quod si, liti fert axioma, lingua insculptam prae- 

 sefert effigiem populi, qui eam usurpai, quae nani erit effigies gentis 

 Aegyptiae, qui cultiis, quae artes, qui progressus ad humanitatem ? Ut 

 bisce quaestionibus philosopho dignis, quantum in me est, respondeam, 

 primuni iitar argumento, quod a contrariis ducitur. 



Enim vero graeci et latini vocabula composituri studebant brevitati 

 ac celeritati syllabarum, quibus, ut ait Cicero, verba proclivius labuntur; 

 praediti teretibus auribus cavebant, ne syllabae in commissura rixarentur 

 inter se, ncque inde existerent absonae voces. Nam emendandae linguae 

 a populo creatae praeerant praesertim apud graecos cantores, tum insti 

 poètae, ultimo oratores, ac viri omnigenae doctrinae, quorum fuit ac semper 

 erit eloquii plebei! duritiem emollire, asperitatem radere, ac vocabula ad 

 volubilitatem numeri ac metri rotundare. E contrario apud Coptos quum 

 videmus vocabula inire connubia ea lege , qua sarta, tectaque maneant 

 syllabarum iura, ac cavetur, ne quid detrimenti ulla littera capiat, quum 

 in legendo audimus hiare vocales, consonas in coitu latrare, quum sive 

 in fingendis formis nominum, sive in coniugandis verbis perrarae occur- 

 rant crases, aut syncopae, aut aliae figurae grammaticae, sed omnia eie- 

 menta mutuo coalescentia intemeratas servent suas litteras, quid tandem 

 statuemus de Coptis? Pronum est dicere nec poetas , neque oratores, neque 

 viros litterarum atque humanitatis studiosos praeluisse linguae copticae 

 educandae. Iam vero cum sermo Coptorum directe fluat ab ilio Pliarao- 



