■l34 PSALTERII COPTO-THEBANl SPECIMEN 



num, contendo tutelam priscae linguae aegyptiae fuisse occupatam ac per- 

 petuo retentam a sacerdotibus , qui litterarum ignari, atque expolitae 

 humanitatis osores constituerant patrium sermonem ac totius gentis cultum 

 detinere in puerili aetate equitantem in arundine longa. Non me latet, 

 Herodotum, Diodorum, aliosque magnifica praedicasse de omnigena sacer- 

 dotum Aegyptiorum scientia, novi quae superiori aetate Cudworthus et 

 lablonskyus litteris mandaverint; at ego accedo partibus Christophori Mei- 

 nersii, qui in libro, cui tituluni fecit Historia doctrinae de vero Deo 

 aggressus est demonstrare, neque in rei publicae Aegyptiae forma, ncque 

 in constitutione ordinis sacerdotum ullas fuisse causas, cur homines ad 

 colenda scientiarum studia excitarentur, ac prò certo affirmavit sacevdotes 

 infantes fuisse in ipsis illis disciplinis, quae omnium primae invenir i et 

 excoli solent (0. Hanc eandem opinionem de sacerdotibus, quam saga- 

 cissimus auctor nisus est confirmare ope argumentorum externorum, ego 

 certissimam faciam ope argumenti interni peliti ex indole linguae et 

 scripturae Aegyptiorum. Nam cum lingua inscidptam praeseferat effigiem 

 populi, qui eam usurpai, tura meum argumentum solidissimum dicendum eril. 

 Aegyplus iam a priscis temporibus in tres classes Iribuebatur : in sa- 

 cerdoles, in milites et in plebem. Milites bello, plebs agricultura atque 

 artibus distinebantur , ne ad altiora studia contenderent ; quare sacerdo- 

 tibus otio et largo censu abundantibus facile fuit sibi arrogare oimiigenam 

 divinarum et humanarum rerum scientiam, vel eo magis quod se a Diis 

 edoctos praedicabant. Tum non contenti magisterio disciplinarum venerant 

 in omnium munerum possessionem , imo ipsam regiam potestatem affecta- 

 bant. Quod ad patrium sermonem attinet, sacerdotes venditabant, se non 

 tantum illum accepisse a Deo Thot, sed etiam artem scribendi, quam ideo 

 sacram dicebant et sibi concreditam. Hanc fabulam omnes negamus, at 

 simul in collegio sacerdotum agnoscimus, magistros ac tutores litterarum 

 omnium et scientiarum. Equidem eos laudo inventores scripturae hiero- 

 glyphicae. Sed cum progressu temporis recusarunt adoptare scripturam 

 alphabeticam , quae iam invaluerat apud alias gentes, et quo magis fama 

 accipiebant apud istas scriptis libris dispelli barbariem atque expolitam 

 humanitatem efflorescere, eo etiam magis connitebantur rostro et unguibus 

 detinere sua aenigmatica signa, tamquam gentis Palladium posteris man- 

 dandum, dico sacerdotes consulto ac malitiose aditum omnem praeclusisse 



(1) Pag. 43. 



