278 



miei, che per dire dello scrittore, dovrei pure spesso giudienre Vvomo. . . » 

 Graphicum sane nugatorem te merito quis dixerit, Angele De Gu- 

 bernatis, qui in scripLionlbus meis crilicis verba laudas, praeterea 

 nihil; perinde ac si alicuius ponderis essent verba, qtiibus nulla 

 sit probabilis subiecta sententia. Me eloqtientissimum appellas, 

 Angele mi, idemque negas, verba mea vi lilla poliere. Anne ignoras, 

 eloquentem hominem illum esse et dici, qui sic loquitur, sic 

 scribit, ut audientes ac legentes in sententiara suam inclinet? 

 Patere, quaeso, alumne olim disciplinae meae, te ad Tullianos li- 

 bros delegem de Omlore atque ad Quintilianeos de Inslilitlione ora- 

 toria. Ibi et quid valeat vox eloqucns confestim videbis, atque 

 optimam argumentandi rationem, spero, percipies. Ceterum nescio 

 quorsum spectent verba illa tua: dovrei pure spesso giudicar Viiomo. 

 Quid stasPquid dubitas? Ehodum eloquere quidquid tibi libuerit. 

 Tibi facultatem facio de me libere, quin et licenter eiiam, iudicandi. 

 Quoad enim potest mens mea respicere spatium praeteriti temporis, 

 non video sane quid aut in scriptis meis aut in vita reprehendas. 

 Praesertim vero profiteor , toto ilio triennio, quo me audivisti in 

 Athenaeo Taurinensi, nihil unquam ex ore meo excidisse, quod 

 erubescam. 



