Cl 



\cxo V stiUim erit g = — ^ n/ — cia -\-V ah — a a, sive 

 g-^V af—aa—Vah-aa; iindc siimtis quadratis fit g^-t-c^l af-aa 

 -^ af—aa-(ih~aa, sive Q.gV af—aa —a{li—f)~^gg, ilciumque 

 quadiando 4 gg (af— aa)—aa{h —fy — 2 og,^ (/z — /) -+- g*, sive 

 an ((/i— /)^-h4ê§) — 2agg(/i+/)-f-ê^ = o. Pio luijas 

 aequationis sokitione ponamus a =r: -J, ut habeamus 



o = 22;. — c (/i -f-/) z -h (/i — /)' H- 4êg, nnde fit 



7, = (/i +/) -f- 2 / hf—gg, ideoque fl =1 ^ ^%— ^. 



0-J-/ + 2 1 J'y — gg 



§. 10. Hinc jam statini patet , nisi fuerit fh)>gg 

 curvam quaesitam esse imaginariam, sive his casibus nul- 

 lain curvam per puncta F et H traduci posse; cum tanien 

 pro omnibus, quas pro lubitu per haec puncta ducere li- 

 cet, valor nostrae formulae integralis assignari queat , qui 

 pro ratione curvae traductae modo major modo minor eva- 

 dere potest, ita ut hinc natura minimi neutiquam excludi 

 posse videatur. 



§. 11. Qiioties autem fuerit /A >> g g, ob signum ra- 

 dicale ambiguum duae adeo exhiberi poteirint parabolae 

 per puncta F et H transeuntes, cui utrique indoles mini- 

 mi conveniet, cum tamen inter se plurimum discrepent. Quod 

 quo clarius appareat, investigemus valorem illum, qui debe- 

 rct esse minimus, ac primo quidem quaeramus valores formu- 



