i5 



- 5. 2 3. Supra autem praecépinius formulae principali 

 4?nnN adJLingçre jonines numéros ad 2mn primos atque 

 minores qiiam mn, qiiippe quibus numeris constabat séries 

 siipcrior, atqiie hic .lotiim ncgotium eo erat rcductum, ut 

 cuilibet horum numeiorum signum debitum pracfigatur; hic 

 quidem sponte patet primo horum numerorum, scilicet uni- 

 tati, perpetuo signum -f- esse tribucndum, et quia signa 

 numerorum compositorum rationem multiplicationis sequun- 

 tur, hanc investigationem tantum ad numéros primos retu- 

 liise sufticiet. 



5. 24. Sit ii^itur p numerus quicunque primus, minor 

 quam mn, siniulque diversus ab m et ii, atque huic nu- 

 méro signiun -|- erit praefigendum. Quando dabitur nu- 

 merus formae mxx-{~ nyy per p divisibilis ^ tum sem- 

 per etiam dari poterit talis numerus mn~i-yy pariter per 

 p divisibihs , atque adeo ut y sit minus quam ip. Hinc 

 igilur cum sit p > m il, nihil aliud requiritur^ nisi ut lit- 

 terae y ordine omnes valores ab 1 usque ad Imn tribuan- 

 tur, numerorumque resultantium omnes divisores primi mi- 



■'■■■■ .-i. ■ ■. 1- 



nores quam ?)ni et ab m et n diversi notentur, quando- 

 quidem liis signum -j- erit praefigendum. 



$. 25. His igitur numeris signatis reliquis numeris 

 primis usque ad m n alteium signum — dari oportebitj 



