Tab. 1. 
Fig. 7. 
39 
ita ut angulorum, sub quibus hae duae rectae ad horizontem incli- 
nantur , alter alterius sit connu ad rectum. Erit autem 
Er V nn —1 et V=n—Y Rri=—A s scilicet MH—=%X et sms € © 
; De — 2h09 
. 26. Quatenus autem est = — np PP «rit .ex parte 
integrando /x (1 — 2np +4-pp} = — 2n rs = Haec vera 
à A8 à 
ù ferentialis 2? , resolvitur in has partes : 
formula diflerentialis G=D6-p> reselvitur as part 
Fo GE Vasios Mets pp Dies 
PE Frs HN nt 
unde ejus ‘integrale erit nr IVe . . ‘Est -vero 
= “ e. ? æ—f =. 
ns F 1 
FES sers g cujus ras AT À tarqut #3 NS = S 
a Van —: ’ Vnn—: 
ideoque À > 1. Nunc igitur ad numeros adscendendo et constan- 
tem arbitrariam « introducendo nanciscemur hanc aequatignem: 
ET be yes PT 
EE Gene de 
existente a—œn—#+ Vanne 1 et D TP 1. 
%. 27. Praeterea vero ‘hinc erit 
Ce LL CS à) p—Bix 
I an ana) (p— 20) CEroue 
Ætque hae duae formulae pro æ et y, siquidem parametrim « va- 
riabilem assumamus, infinitas complectitur eurvas problemati satisfa- 
cientes, quae omnes inter se-erunt similes, jta ut constructa una re- 
liquae omnes .ex Principio similitudinis facillime construi possint. 
Manifestum -autem est, sumto pEBZ=n— Vrin—1 fOrE TA 2 —— 0 
quam y—0, scilicet pro curvae initio in puncto E constituto. Hine 
‘autem, si p successive augeatur usque ad p—an+Vnn—A, 
tum ambae cuordinatäe æ et y evadent infinitae, et ramus Anfinité- 
Simus ad horizontem inelinabitur sub angulo cujus tangens est 
a=ntYnn-14, -dum,in Apso initio tangens .inclinationis erat 
PTE se . 
B—=n—Vun— 1. Curva igitur habebit formam figwra 7 xe- 
