33 
{. 33. Contemplemur ergo hic tantum casum quo m>1, sintque 
{actores formulae 1— 2mmp + pp, p LA et P—g, eritque ff + g = 2m 
et fg —1, ideoque f = m + V mm mm —1 et g=m—V {nm —1, 
atque ex aequatione (tree jam duo casus satisfa- 
cientes eliciuntur , scilicet p=f et p—g, qui duas praebent li- 
neas rectas ex ipso puncto I eductas, pro quarum altera erit y = fx 
et pro altera.y = gx: 
{. 34. Ponamus igitur alteram harum rectarum y — fx ad 
axem inclinari sub Ps M alteram vero y — gx sub angulo y, 
_fsin.@ gsin.@ Me 
eritque tag. M — A re tag se: unde collligitur 
Est (f+eg)sin {+ ofgsin ê a 
A in 1+ (+ g) cos  +fgcos.$?— fgsin. 2 
Cum jam sit Se g == m 'et/fq ==; -erit 
(mob a)sine 
tag. (M + ») — 1 + 2m COS. € + cos. d° — sin. ç? d 
quae formula manifesto reducitur ad tag, (6e 7) me 2 ë, ita ut summa 
amborum angulorum + y semper aequetur angulo inclinationis à. 
$. 25. Praeter has autem duas rectas innumerabiles lineae 
a — 20 5 
DRE D ACGCEPEN ce 
x D ANLDIET PP KE 1 — omp+ pp J & 
na est lola 1(p—f)@ 19) + JE 
2 TR PET 
Sit nunc brevitatis gratia =" = À, eritque 
2V MM—1 N 
x & D) ; 
= G=H6-0 
ubi notasse juvabit exponentem À semper esse unitate majorem, ex- 
cepto casu quo angulus 14 recto major evadit. Quare ex his formu- 
lis exusmodi fere curvae nascuntur uti in problemate praecedente, 
scilicet hae ceurvae in initio ad axem inclinantur sub minore angu- 
lorum pu et y. Hinc autem tractu satis uniformi in infinitum por- 
rigentur, ubi inclinatio ad axem majori angulorum pu et y aequabitur. 
5 
Mémoires de l' Acad. T!. 1X. 
