54 
bitu numero #7, inde statim obtineantur idonei valores pro g. À, et 
a, atque adeo omnes possibiles hoc modo oriantur, dum #2 ab uni- 
tate usque ad infinitum augetur. $Sumto autem m = 1 hae for- 
mulae videntur fieri indefinitae; at vero posito m2 1 + 0, evanes- 
à 
1 
cente scilicet 5, erit g=(1+0)%, quae formula dat /g= 5 ((1+0)=1; 
sicque patet fore ge et he, simulque etiam & —e. At vero 
suinto mn infinito fit g — 1 et tam A quam & Z co, ita tamen ut 
Ah infnities majus sit quam a. à 
{. 20. Sumamus m—2, eritque 92, h—4 et a = hi 
= —_— 2 LR 
at” sumto m3", ft y — "y 8," R8Y 9) a TE 
unde patet, dum numerum »7 continuo ultra unitatem augemus, va- 
lores ipsius g continuo decrescere, dum a primo valore e tandem 
usque ad unitatem rediguntur, contra vero valores ipsius À conti- 
.nuo ultra e augentur usque in infinitum, quod idem de valoribus 
ipsius & est tenendum, eontinuo autem magis infra À deprimentur. 
Denique quod ad primum limitem # unitate minorem, attinet, quia hic 
@ nunquam infra e subsistit, notasse juvabit satis prope semper fore 
fe LS , unde facile erit eum propius ad veritatem reducere. 
{&. 21. Notatu ergo etiam maxime dignum est hanc aequa- 
tionem: 23 - aa ([z) — 0 non solum semper unam habere radicem 
realem, sed etiam ommbus casibus, quibus 4 >e, tes involvere ra- 
dices reales, neque adeo plures unquam existere posse, quas radices 
litteris /, g et À designavimus. Quoniam igitur casus, ubi a <e, 
jam supra exposuimus, quantum quidem hoc aequationum genus in-. 
iractabile permittit, nunc accuratius in formas nostrarum curvarum, 
quando a>e, inquiramus. 
{. 22. Primum autem statim liquet curvas his casibus satis- 
facientes duabus portionibus a se invicem penitus separatis constare, 
