119 à 
quae aequatio divisa per y/qg et integrata praebet 
d4v 4 
2s yq LE LC. 
unde s, ideoque et v, per g definitur. 
Ÿ. 7. Simili prorsus modo tractari poterit sequens aequatre 
multo generalior : 
dv (nnss — B) + n (n + f) vsds = fds yA — Bou 
quam etiam ita repracsentare licet : 
à VV nn SS—.B ne: DSY À + vw — nsvos 
L f NT Vanss —8 ‘ 
Quodsi hic statuatur 
VA + Boo —nsv __— 
Vunss — 5 
sumtis quadratis erit 
A + Buv — nnssuv + 2nqsv Vnnss — B + 9q (nnss — B), 
“quod ita repraesentetur : 
np PR de 
nnss — B Vanss— 5 
ex qua aequatione nanciscimur 
ngs + VA Vaq 
Vanss — 5 
CS ; 
ita ut habeamus 
v Vnnss = B—— nqs + } A —+- Bqa. 
Cum autem supra assumserimus 
à .v V'nnss — B — fds rer), 
VW TNSS — 15 
sequitur fore 
le ete ad 
d.vVanss — B— fqds = — nqds — nsdg + — LE - 
TT YA + qq 
Pervenimus igitur ad. banc aequationcm diflerentialem : 
à. 
En) qds-E ns0q — T7, 
. . . L | "x 74 
en manifesto Satisfit ponendo g 0, unde obtinemus statim inte- 
grale particulare. 
