440 
ut ab interiore latere et inferiore orbita ab eo osse circumscribatur 
et formetur; os vero totum cartilaginosis partibus et musculosis situ 
suo tenetur. 
Jam ad ipsa igitur Jaciei ossa pervenimus, quorum potissi- 
mum os mazxillare superüis excellit, quod utrumque una cum osse 
intermaxillari in rostrum planum et latius transit. Exoritur vero am- 
bitu lato lamelliformi, adeo tenui, ut transpareat; quo sub ipso exor- 
dio, ut supra monuimus, ossa frontis vbtegit; tune angustatum inter 
orbitam et os intermaxillare utrumque derepenter descendit im atte- 
nuatam maxillam superiorem, in cujus margine externo sulcus longus, 
parvulis, conicis, applanatis dentibus numerosissimis stipatus conspi- 
citur. Trans spiraculum eique superposita ab osse maxillari ossa nasi 
includuntur ; at citra id per totum ejus decursum vergunt in ma- 
xilla ipsa ossa intermazxillaria, quae scilicet ab ipso spiracvlo exorta 
inter ossa maxillaria superiori loco, toto ambitu adparent, cum con- 
tra infra vix in media ea emergant, vel potius ad apicem propius; 
nam inter ea hic angusta pars longior maxillae superioris surgit, 
quod quidem in cetaceis fere omnibus locum habere dicitur. () Os 
intermaxillare delphidis cum maxilla superiore penitus conflatum, paullo 
altius ad spiraculum adscendit, ita ut id etiam a lateribus ipsis cir- 
eumscribat. 
Duo demum ossa faciei nobis supersunt, os palatinum scili- 
cet ipseque vomer, quorum jam situs maximopere memorabilis est, 
cum ossa palatina ante vomerem conspiciantur. Vomer nempe e 
duabus laminis ad margines quidem coalitis adeo constructus est, ut 
cum cavitate intra laminas rostrum sphenoidei corporis recipiat, illis 
hoc loco distantibus ; tune vero adsurgens ipsum septum spiraculi 
efficit. Adsurgens igitur vomer extenditur utrinque in laminam qua- 
drangulam, et ad ossa processusque pterygoidecs a latere acceden- 
tem, et processum ensiformem facie anteriore obtegentem; tune vero 
spiraculi parietem posteriorem format et ad fontieulum usque inter 
“= 
€) G. Fischer, üb. d. Intermaxillarknochen b. d. vierfüfsigen Thieren. 
